『آوای دریا』

زمان اما درمانگر خوبی است؛ زخمی که هفته های پیش مرا به گریه انداخت، اکنون درد نمی‌کند.

بله آقایِ ابی؛ کنارش انقد آرومم،که از مرگم نمی‌ترسم...

در «خود» قدم میزنم از «تـو» سر در می‌آورم.

زمان می‌گذرد و می‌فهمی همان روزهای ساده و معمولی که عبور از آن‌ها برایت چندان اهمیتی نداشت؛ بهترین روزهای زندگیت بودند.

آدم‌ها از “فهمیده شدن” نمی‌ترسند، از “قضاوت شدن” می‌ترسند، برای همین نقاب می‌زنند.

‏دنیا نمک‌نشناس‌ترین ادمارو میذاره سر راهت تا بیشتر قدر خودت، خوبیات و قلبت رو بدونی.....

"هیچوقتِ هیچوقتِ هیچوقت، هیچ آدمی برای من اون آدمی نبود که من برای آدمای زندگیم بودم."

به عنوان کسی که کل زندگیش شرایط رو درک کرده و با همه چی کنار اومده بهتون میگم؛ خودخواه باشید...

‏اگه ازم بپرسی خونه کجاست؟ میگم اونجایی که برای درک شدن نیاز به جنگیدن نداشته باشی.