خانوم شیرین

صنما چگونه گویم که تو نور جان مایی که چه طاقت است جان را چو تو نور خود نمایی

مولانا

چون مرا می‌کشی از کشتنم انکار مکن که من از بهر همین کار ز مادر زادم...

تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم وای بر من گر ازین قید کنی آزادم

فروغی بسطامی

قهوه‌ی پاییزی چرا؟ جانم را با نگاهِ گرمت سرریز کن؛ و بعد مرا با چاشنیِ اندوهِ ته‌نشین‌شده در چشمانم، در آغوشت یک نفس سر بکش...

شیرین

سر نخواستنم دعواس😁

اگر پاییز نبود هیچ اتفاق شاعرانه‌ای نمی‌افتاد نه موسیقی باد بود نه سمفونی کلاغ‌ها نه رقص برگ و من هیچ بهانه‌ای برای بوسیدن تو در این شعر نداشتم

بهرام محمودی

عاشق شده ام بر تو،تدبیر چه فرمایی؟ از راه صلاح آیم یا از ره رسوایی؟ تا جان و دلم باشد چون جان و دلت جویم یا من به کنار افتم یا تو به کنار آیی

تهدید به روش نظامی عزیز...😁

غیر رویت هر چه بینم نور چشمم کم شود هر کسی را ره مده ای پرده مژگان من

مولانا

اسرار غمش گفتم در سینه نهان دارم رسوای جهانم کرد این رنگ پریدن‌ها

یغمای جندقی

ذاتت عسلست ای جان گفتت عسلی دیگر

مولانا

با من که به چشم تو گرفتارم و محتاج حرفی بزن ای قلب مرا برده به تاراج

فاضل نظری

میخواستم که سیر ببینم تورا...؛ نشد! ای چشم بیقرار! چه جای خجالت است؟!

حسین دهلوی

چنان بی تاب تحسین تو هستم بعد هر شعرم که دختر بچه ای مشتاق لبخند پدر باشد به‌به...

غزل گفتم، مبادا یک نفر هم بی خبر باشد که خواهان تو باید بی گمان مرد خطر باشد ببین نام تو را در شعر هایم منتشر کردم نباید تا ابد احساس، مفقودالاثر باشد! نه تنها بار غم را دوست دارم، شانه ی من هم دلش می خواهد آن “بامی که برفش بیشتر…” باشد نمی خواهم که عشق از ریشه هایم دست بردارد چه عیبی تک درختی از رفیقان تبر باشد؟ چنان بی تاب تحسین تو هستم بعد هر شعرم که دختربچه ای مشتاق لبخند پدر باشد!

حسین دهلوی