♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
Ir al canal en Telegram
عـمقِ تـاریکِ یـک نویسـنده..... @parabox00bot
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
209
Suscriptores
-224 horas
Sin datos7 días
-1630 días
Archivo de publicaciones
در میانه‌یِ این سکوتِ طولانی، ای کاش رویاهایت به درخشندگیِ خودت باشد. شب، به تو آرامشِ آسمانی بخشد. شبتون بخـیر!
«همـه چـیز از آن رنگِ بی‌جان آغاز می‌شود…
همان خاکستریِ تکراری که از شِکستنِ آسمان می‌بارد؛ نه باران است و نه برف، که تنها پودرِ سوخته‌ی رویاهایِ از یاد رفته است.
زندگی، حالا شبیه به اتاقی است که پنجره‌هایش را با دود بسته‌اند؛ جایی که هوای تنفس، سنگین است و از طعمِ سوختنِ چیزی در اعماقِ وجود، لبریز. من در میان این غبار، تنها به دنبالِ لکه‌ای از رنگ می‌گردم؛ لکه‌ای که شاید از رنگِ خون باشد، یا از رنگِ شکوفه‌ی یک باغِ سوخته، اما هر چه که باشد، باید «بودن» را به من بازگرداند.
همه چیز دود گرفته است. حتی خاطرات؛ انگار شعله‌ای در میانِ آن‌ها زبانه کشیده و حالا تنها ردِّ سیاهی از آن‌ها بر دیوارِ حافظه باقی مانده است. من در این مِهِ غلیظ، راه را گم کرده‌ام؛ نه آن راهِ روشن و مستقیم، که راهی را می‌خواهم که از میانِ این سوختگی‌ها بگذرد، راهی که در انتهای آن، شاید نه نوری خیره‌کننده، که تنها یک چشمِ روشن باشد که در میانِ این خاکستر، هنوز نگاه می‌کند.
«اگر نبضِ ستاره‌ای بودم در دوردست‌ترین کهکشان، اگر سکوتی در میانِ یک سمفونیِ غمگین، اگر آن کشتیِ غرق‌شده‌ای که در اعماقِ تاریکِ دریا، هیچ ماهی‌گیری خوابش را نمی‌بیند، و اگر حتی آن قصه‌یِ فراموش‌شده‌ای که هیچ‌کس حوصله‌یِ خواندنش را نداشت… باز هم در تمامِ آن بی‌نهایت‌هایِ بی‌نام و نشان، من همان‌جایی بودم که سایه‌یِ تو پهن می‌شد.
چگونه فراموش کنم؟ مگر می‌شود خورشید، از گرمای خود، یا باران، از بوی خاک، جدا شود؟ من تو را نه در حافظه، که در رگ‌هایِ زمان حک کرده‌ام. اگر تو در قلبِ من خانه‌ای داری، بدان که من نیز در تمامِ تپش‌هایم، تنها از تو و برای تو زندگی می‌کنم. تو نه یک عابر در مسیرِ من، که خودِ مسیر و مقصدِ من هستی. در تاریکی و در روشنایی، من همان آینه‌ای هستم که تو را در خود بازمی‌یابد. هرگز از یاد نمی‌روم، چرا که تو، بخشی از وجودِ منی که دیگر از من جدا نیست.»
نامِ تو در میانِ بوی خاکِ نم‌خورده و زمزمه‌یِ باران‌های پاییزی، چون دعایی در گلو جاری است. تو را در شکوفه‌های بهار و در تاریکیِ شب‌های سنگین، نه با چشم، که با جان می‌بینم. خانه‌ی تو در قلب من، تنها یک مکان نیست؛ تمامِ هستیِ من است. من تو را در هر لحظه، دوباره می‌یابم و دوباره دوست می‌دارم. تو در من هستی، چنان که از من جدا نمی‌شوی… همچون سایه از تن، یا همچون عطر از گل.»
خراب شد تصویرش،
حتی اگر خدا فرستد
باران اسیدی برای تطهیرش،
برف و پاکی برای تشبیهش،
محمد و عیسی برای تضمینش،
یا که شیطان برای تقصیرش،
تمام شد؛
خراب شد تصویرش.
شب آمده، من مانده‌ام، در حسرتِ یک قطره خواب
در این قفس، جانم اسیرِ قصّه‌هایِ بی‌جواب
دیوارها در گوشِ هم، از مرگِ من می‌خواندند
من مانده‌ام با این سکوتِ تلخ و دشتِ پُر سراب
ساعت دگر نایِ تپیدن در وجودش نیست، نه
در این شبِ بی‌منتها، در این تنِ مستِ خراب
یادت کنارِ پنجره، رقصید و آتش زد مرا
ای کاش می‌شد رد شوی، از پشتِ این وهم و نقاب
این شب‌بیداریِ من قصه‌یِ پایانِ ماست
شعری که خون می‌چکد از واژه‌هایش در کتاب
من در میانِ سایه‌ها، گُم گشته‌ام در خویشتن
در این سیاهیِ ابد، در این سکوتِ بی‌انتها
- غـزل
دستانت را
به گلهای سرخ و وحشی آغشته کن
اندام مرا لمس کن
از من بتی بساز !
که هیچ پیامبری آن را نشکند
من عاشق بوسه هایت هستم
مرا با بوسه ای بشکن ...
دیروز داییم یه حرف قشنگی زد...
گفت همه میدونن که یه روزی میمیرن، اما افراد کمی به این باور دارن.... وقتی به این باور برسی، زندگی خیلی برات آسون تر میشهو وقتی به عمق حرفش فکر کردم دیدم واقعا راست میگه..
Repost from ستاره‌ای که بلعیده شد.
یادِ من بیوفت؛
با اولین قطره یِ باران.
یادِ من بیوفت؛
آن روز که خورشید در زیرِ ابر پنهان شد.
یادِ من بیوفت؛
وقتی که آخرین ستاره یِ شب مرد.
