♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

خسته‌ام از حمل کردن بعضی چیزها که نه می‌تونم به کسی توضیحشون بدم، نه می‌تونم باهاشون کنار بیام و نه راهی برای خلاص شدن ازشون پیدا می‌کنم........

قـصه دیدار با ماه

شب، مثل ردای پاره‌پاره‌ای از مخملِ سیاه، روی شانه‌های جنگل افتاده بود. قدم‌هایم را میان ریشه‌ها و بوی نمِ خزه گذاشتم؛ همان‌طور که آدمی به سمت صدایِ آبی می‌رود که هرگز ندیده، اما از عمقِ وجودش می‌شناسدش. و رسیدم. برکه‌ای در میانه‌ی جنگل، مثل زخمی که زمین از فرطِ تنهایی بر سینه‌اش انداخته باشد؛ زخمی که آبش را از اشکِ ستاره‌ها جمع کرده بود. سکوت آن‌قدر عمیق بود که می‌شد شنید جنگل دارد با نفس‌های کم‌جانِ خودش حرف می‌زند. و بعد… ماه را دیدم. نه در آسمان — ماه در آب بود. همچون مُردابی سپید که بر تختِ یخ‌زده‌ی برکه خفته بود؛ موجودی از جنسِ مهتاب که در پایین‌ترین نقطه‌ی جهان جای گرفته بود تا شاید کسی بیاید و او را از عمق نجات دهد. گویی آسمان، ماهِ خود را گم کرده بود و برکه، این دزدِ آرامِ رؤیاها، او را در آغوشِ سردش زندانی کرده بود. نزدیک‌تر رفتم. نفس‌هایم روی سطحِ آب حلقه‌ای از بخار ساخت و ماه، در میان آن حلقه، تکان خورد — نه از باد، که انگار از من ترسیده بود. همان لحظه فهمیدم: این فقط انعکاس نیست. این یک دیدار است. برکه‌ها آینه نیستند؛ آنها درِ ورودیِ دنیایِ همزادند. در پایینِ این آب، جنگلی وارونه هست که درختانش ریشه‌هایشان را به سوی آسمانِ عمق گرفته‌اند، و موجودی سپید در آن جنگل آرام‌تر از تمام مهتاب‌های جهان می‌درخشد. من به دنیایی نگاه می‌کردم که جایِ من در آن، جایِ یک روحِ بی‌جسم است. دستم را به سطحِ آب بردم. سرد بود؛ سردیِ آن‌چنان که آدمی را به یادِ کفِ دستِ کسی می‌اندازد که سال‌هاست رفته و هنوز نیامده است. انگشتم سطح را شکست و ماه، مثل بوسه‌ای که بخواهد فرار کند، به موج‌ها پاره شد… و دوباره آمد. ماه همیشه برمی‌گردد. این تنها وفاداریِ اوست؛ تنها رسمِ عاشقی‌اش. کنارِ برکه نشستم. بلندتر از سکوت، شنیدم که زوزه‌ای از ژرفای جنگل بلند شد — آهنگِ تنهاییِ گرگی که ماه را از آسمان می‌جوید و نمی‌داند او این‌جا، زیرِ پایِ من، در آب زندانی است. خواستم فریاد بزنم: «اینجاست! بیا ببینش!» اما زبانم خشک شد؛ چون می‌دانستم هرکس ماه را این‌قدر نزدیک ببیند، دیگر هیچ‌وقت سیر نمی‌شود، و این، سنگین‌ترین باری است که یک روح می‌تواند حمل کند. ماه به من نگاه می‌کرد. می‌توانستم در لرزشِ کم‌جانِ او مکالمه‌ای بخوانم که هیچ زبانی برایش ساخته نشده: اینکه او از ابتدا زندانیِ همین برکه بوده؛ اینکه آسمان فقط زندانِ بلندتری بوده و او همیشه در جست‌وجوی آبی بوده تا کسی دستش را لمس کند. شاید به همین دلیل است که ماه‌ها عاشقِ دریاها و برکه‌ها و چاه‌ها هستند — چون فقط در آب، می‌شود به آن‌ها دست زد. سپیده دمید. نه از آن‌جور سحرهایی که شعرها درباره‌اش می‌گویند — سحرِ خاکستریِ غمگینی که رنگ‌ها را می‌رباید. ماه کم‌کم رنگ باخت؛ مثل چهره‌ی کسی که از شدتِ خداحافظی سفید شده باشد. جنگل بیدار می‌شد و من می‌دانستم که دیگر برای ماه، ساعتِ تنهایی دوباره آغاز شده است. بلند شدم. قطراتِ آب روی انگشتانم مانده بود؛ سه‌قطره، مثل سه‌راز. برگشتم و نگاهم کردم: برکه دوباره آرام بود، و ماه، در عمقِ آب، آرام‌تر از همیشه می‌خوابید — آن‌طور که تنها یک زخمِ آشنا می‌خوابد: بیدار، اما خسته از بودن. بعضی‌ها می‌گویند ماه در آسمان است. اما من دیگر می‌دانم: ماه تهِ برکه‌هاست، در میانه‌ی جنگل‌های گم‌شده، آن‌جا که هیچ‌کس نمی‌رود — مگر کسی که دلش به اندازه‌ی یک برکه، جا برای زندانی گرفتن داشته باشد. _غـزل

خـورشید از پس ابر های بهاری میتابید و دست های گرمش را بر تن سرد آب میکشید خودش نبود اما وجودش حس میشد با خود گفتم کاش من نیز همچو خورشید بودم حتا در پشت ابر های بی‌خیالی هم، در پشت کوه، در پشت تاریکی، در تمام نقاطی که فکر میکنم دیده نمیشوم، حس شوم

«بی هیچ سوالی و جوابی، بغلم کن، خسته‌تر از آنم که بگویم به چه علت.

-یاسر قنبرلو.

میشه ساعت ها بی وقفه به این صدا گوش کرد و هربار غمگینتر شد....

بعضی چشمها فقط چشم‌اند؛ اما چشم‌های تو… وای… چشم‌های تو یک شاعرن که هر صبح بیدار میشن و از نو عاشق میشن. تو چشات یه قهوه‌ی خیلی خاص دم کشیده؛ نه اون قهوه‌ی تلخِ بیحادثه، نه اون نسکافه‌ی رنگپریده‌ی بیحال. نه..... یه قهوه‌ی اصیله که در دلش عسل جاریه، مثل صبحی که اولین نورِ خورشید توی فنجون میافته و ذره‌هایش طلایی میشن. وقتی بهشون نگاه میکنم، انگار دو تا دونه‌ی قهوهی تازه‌برشته جلوم تعارف میگیرن — عطرشون تا اعماقِ وجودم میره، گرمم میکنن، بیدارم میکنن از هر خوابِ بیهوده... مژه‌هات که بلند و میخوای اونها رو… آخ… این مژهها مثل ریشه‌های یه جنگل وحشیان، انبوه و بیمرز، که هر بار پلک میزنی، یه طوفون سبز از توشون بلند میشه. جنگلی که نه قانون میشناسه، نه مرز، نه خستگی — که توش قدم بزنی، گم میشی و خوشحالی که گم شدی. هر پلک زدنت، بادِ ملایمی از لای درختای اون جنگل رد میشه و تا تهِ وجودم صفا میاره. گوهرهات مثل گودالِ یه دریاچه‌ی کهنه‌ستن، اونقدر عمیق که وسطشون غرق میشی... بعضی میگن چشمها آینه‌ی جانن؛ اما چشمهای تو آینه نیستن ، اینها پنجرهان — پنجرههایی که همیشه بازن، به یه دنیای قهوهایِ عسلی که هرکی یه بار نگاهشون کنه، بر میگرده و باز و باز و باز نگاهشون میکنه، چون از این پنجره دیدن هیچوقت سیر نمیکنه… توی چشات یه غروبِ جاودویی پنهونه؛ اون لحظهی جادویی که خورشید بین قهوهای و طلایی گیر میکنه و آسمون شرمگین میشه از زیباییش. توی چشات یه آتیشِ آرومه که نمیسوزونه، که گرم میکنه؛ مثل شومینه‌ی یه خونه‌ی قدیمی توی یه شبِ برفی. _غـزل

تولدِ دوباره، در جامه‌ی نور

بهار با آن قدمهای سنجیده‌اش آمد؛ مثل موجی از دلِ سالهای مرده جهیده. ناگهان زمین، آن زخمِ سردی که ماهها خودش را زیر سپیدِ بیقراری پنهان کرده بود، لبخند زد — و از دلِ این لبخند، هزار نشانهی سبز سر کشید. میگویی این شکفتن است؟ اشتباه نکن. این یک رستاخیز است. هر گلبرگ، امضای تازهایست بر قراردادی که روح با زندگی بسته؛ هر شکوفه، زخمیست که از طاقتِ سکوت سرریز شده و به رنگ درآمده. آری، بهار مرگِ خاموشِ زمستان است؛ اما آنقدر لطیف، آنقدر صبور، که در دلِ این مرگ، زندگی را به گهواره میگذارد. انگار زمین نفس عمیقی میکشد و با همان یک نفس، هزاران رازِ مدفون را آزاد میکند. و ما؟ ما هم مثل درختانی هستیم که ریشههایشان را در تاریکی نگه داشتهاند تا شاخههایشان به آسمان برسد. روح آدمی هم بهار میخواهد — لحظهای که از قفسِ تکرار بیرون بپرد، غبارِ روزهای سرد را از تن بتکاند و دوباره… دوباره ببیند که چهقدر میتواند سبز باشد. بهار به ما یاد میدهد که تولد دوباره لازم نیست عظیم باشد؛ گاهی کافیست یک بذرِ کوچکِ امید، در دلِ خاکِ خیسِ خاطرهها بیفتد — و تو صبر کنی، آنقدر صبور که معجزه، خودش سراغت بیاید.

پس اگر روزی دلت خسته شد، به یک شکوفه نگاه کن. او هم روزی، تنهایِ یخیِ شب بود؛ و حالا، سرودِ طلوع است.

_غـزل