♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
Відкрити в Telegram
209
Підписники
-224 години
Немає даних7 днів
-1630 днів
Архів дописів
Repost from مَطرود
اگر نویسنده‌ایدفورواردکنید؛یک پست مشخص کنید من فورکنم مطرود + طبق وایبی که می‌گیرم هویت یک نویسنده رو بهتون نسبت بدم.
سرجدتون محتوا داشته باشید الکی فورنکنید.
اجبار نیست اما خوشحال می‌شم پست موردعلاقتون از مطرود رو هم همراهش فور کنید.
Repost from مَطرود
والا من بی‌ادب نیستم، فقط بعضی موقع‌ها تو بعضی شرایط‌ها کلمات جایگزین مناسب پیدا نمی‌کنم.
Repost from دختری که رهایش کردی.
از آدمایی که داستان پشت موزیک، مجسمه‌ها، نقاشی‌ها و... رو میدونن خیلی خوشم میاد.
عصر بارانی و دل در حسرتِ دیدار توست
کوچه‌ها خاموش و چشمم خیره بر رخسار توست
بوی پاییز است و باران می‌زند بر شیشه‌ها
این دل دیوانه هر شب در پی تکرار توست.
خسته‌ام،
ویرانی صد جنگ و طوفان در من است
روح من بیزار از اجبار ماندن در تن است.
-احمد نارویی.
نه چندان دلخوری از من
نه چندان دوستم داری
مرا تا چند می‌خواهی بلاتکلیف بگذاری؟
فاضل نظری.
Repost from ستاره‌ای که بلعیده شد.
سلام. اگه اینجا مورد علاقتونه این پیامو فوروارد کنید تا منم ازتون فوروارد کنم. تو اونایی که خوشم اومد جوین بشم و ازتون تعریف کنم.☝️⭐️
خلوت نارنج‌ها در ضیافت برگ‌ریزان شیرازپاییز که می‌رسید، شیراز دیگر تنها یک شهر نبود؛ مرثیه‌ای بود از عطر و رنگ، بافته‌شده در تار و پود رویا و اندوهی شیرین. شهری که گویی قرن‌هاست رازی سرپوشیده از عشقی کهن و از دست‌رفته را میان سنگ‌فرش‌های کهنه‌اش در سینه پنهان کرده است. آن روزها، وقتی آفتاب کم‌رمقِ آبان، از لای شاخسار کهنسال سروهای ناز گذر می‌کرد، کوچه‌باغ‌های قصرالدشت و عفیف‌آباد رنگی از جنس دلتنگی به خود می‌گرفتند. بوی خاک باران‌خورده، با واپسین نفس‌های بهارنارنج‌های جامانده از اردیبهشت می‌آمیخت؛ عطری گیج‌کننده و سنگین، مثل خاطره‌ی دورِ دستی گرم در شبی سرد و فراموش‌شده. برگ‌های زرد و اخرایی چنارها، آرام و بی‌صدا، چون قطعه‌های پراکنده‌ی نامه‌ای عاشقانه، بر زمین می‌ریختند و زیر پای عابران خسته ناله سر می‌دادند. در آرامگاه حافظ، سکوتِ غروب با خنکای نسیم پاییزی هم‌آغوش می‌شد. حوض‌ها، تصویر آسمان خاکستری و انوار پریده‌رنگ چراغ‌ها را در خود غرق می‌کردند؛ گویی زمان از حرکت بازمی‌ایستاد تا سایه‌ی سایه‌سارِ واژه‌ها در هوای نمناک شبانه زنده شود. آبِ زلالِ رکن‌آباد، قصه‌ی روزگاران رفته را نجوا می‌کرد و باد در گوش باغ ارم می‌پیچید؛ داستانی از زیبایی‌های زودگذر، از رفتن‌ها و هرگز بازنگشتن‌ها. شیراز در پاییز، تجسم غریبِ زیبایی در آستانه‌ی زوال بود؛ جایی که هر خزان، نه پایان زندگی، بلکه بازخوانیِ شاعرانه‌ی تمام خاطرات، دلدادگی‌ها و بغض‌های فروخورده‌ی خاک کهن فارس بود…
_غـزل
Repost from بعد از هفتمِ فوریه.
این پیامو فور کنید یه پست مشخص کنید ازتون فور کنم؛ رندوم از چندتا چنل موردعلاقمم تعریف کنم🪷.
Repost from N/a
