اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

چقدر نمی‌دونم چی بذارم.

بعد از مرگم نسیمی گونه‌ات را بوسید، بدان منم.

فضای مجازی خیلی آگاهانه داره عمل می‌کنه، و این ترسناکه. کافیه حالت یکم بد باشه، هر چی آهنگ دپ باشه رو چنلا می‌ذارن، اکسپلور پر می‌شه از اون محتوا و خلاصه همه دست به دست هم می‌دن.

دنیای مجازی واقعا جای عجیبیه، کافیه یه اتفاق رو تجربه کنی، تا وقتی تموم برنامه‌ها با محتواشون ثابت نکنن که یه اتفاق بد رو گذروندی و باید غمگین باشی و اگه غمگین نیستی پس غمگینت می‌کنیم، دست بر نمی‌دارن.

هزینه بیشتر می‌خواد خب.:))

هزینه رو والا هنوز صحبت نکردم.

موضوعی که کتابم داره، ارشاد که هیچی، گنده تر از اونم حق گیر دادن نداره.

اگر ویراستار می‌شناسی، بده یه دور چک بکنن، مشکلی نداشت برو برا ارشاد.

شروع کردم به نوشتن موضوعات و نحوه‌ی چاپ شدنش، فرستادم برای استادم، تایید شد مونده مرحله‌ی ارشاد. غول مرحله‌ی آخر.

بعد از ۵، ۶ سال نوشتن، وقت بازنشستگی‌ئه.

تصمیم الان نیست، چند وقتیه تو فکرشم.

کتابم چاپ شه، نوشتن رو می‌ذارم کنار.

نمی‌دونم شاید وقتشه کاری که می‌خواستم آخر ماه بکنم رو بندازم جلو تر.

گاهی وقت ها احساس می‌کنم حضورم تو این عرصه، بدترین حماقتی بود که می‌تونستم انجام بدم.

حوصله‌ی ثابت کردن خودمو ندارم.

پس خفه شو و دهنتو ببند.

ادعام می‌شه تو نوشتن، می‌دونی چرا؟ وقتی چنل قبلیم از دست رفت، این چنلم در عرض یکی دو روز شد یه کا.

با سابقه ی ۵،۶ سال نوشتن، بهم می‌گی AI، تو یه روانی‌ای.

راستش حوصله چالش ندارم.