اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

فقط یه جمله دلی بنویسن ارزشش از یه بند ai بهتره.

منی که ادعام می‌شه می‌نویسم، سر چالش نامه گریه‌م می‌گیره!

عزیزم‌ تو نویسی واسه ما ثابت‌شده‌ای بخدا.

می‌آن چالش نامه می‌ذارن، همه‌شون شبیه هم، همه عین‌هم بابا بسه، یکم خلاقیت، یکم از مغزتون استفاده کنید. آکبند نگه‌ می‌دارین گناه داره.

اونوقت بنده یکبار چالش نامه گذاشتم مغزم همراهی نمی‌کرد اون قدر زیاد بود،با هزار بدبختی تمومش کردم و دیگه سمتش نرفتم.

اون‌وقت برای 50 تا چنل، در عرض چند ساعت نامه می‌نویسن.

دقت کردی چنل‌هایی چالش نامه می‌ذارن که سر جمع 2 تا متن بلند ندارن.

بار ها خواستم بگم،گفتم شاید متوجه شن اما نه.

نیستم‌تون، اکثرتون هم نه. همه‌تون.

من بدون تو هم می‌تونم زندگی کنم، می‌تونم ادامه بدم، می‌تونم روز‌هام رو بگذرونم، می‌تونم بیرون برم، می‌تونم نفس بکشم. اما وقتی بودی، همه‌چی بهتر بود و زندگی بیشتر خوش می‌گذشت.

ازم فاصله می‌گیری تا بهم آسیب نزنی. اولین آسیب، رفتنته.

دلتنگی؟ بهم پیام بده. می‌خوای حرف بزنیم؟ باهام ارتباط بگیر. من خسته‌تر از اونی‌ام که با یه نشونه متوجهِ قصد و منظور کسی بشم.

اگه یه روزی مُردم، لای ستاره‌ها پیدام کن.

واسم آهنگ می‌فرستید؟

اون هیچ‌وقت نمی‌فهمه چقدر ریلز راجع‌به اون سیو کردی، چقدر عکس دانلود کردی، چقدر آهنگ گوش دادی و چقدر با خیالش زندگی کردی.

بفرمایید چای.

شنیدم من رو هم می‌برید، درسته؟🧚‍♂

بنده همون اول عرض کردم شما ندیدی پیامم دستم خورد پاک شد.😭

دلم برای زندگی‌های قبلی تنگ شده. برای بی شیله‌پیله بودنِ آدم‌ها، برای بهم‌ریختگیِ خونه، برای ناقص‌بودن، برای ایده‌آل نبودن، برای انقدر بی‌نقص نبودن، برای رنگی‌رنگی بودن. جهانِ‌مدرن خیلی چیز‌ها رو از ما گرفت، یکیش رنگ‌ها بودن.