اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

خودمو بغل می‌کنم؛ تنم از من درد می‌کنه. نمی‌دونم کِی این‌قدر از خودم دور شدم که حتی آغوش خودم هم غریبه‌ست. دست‌هام دور تنم حلقه می‌شن، اما انگار هیچ‌کس اون‌جا نیست که نجاتش بده. من موندم و تنی که از بودنم خسته‌ست، و منی که حتی بلد نیست بفهمه کجاش درد می‌کنه. خودمو محکم‌تر بغل می‌کنم؛ اگه انقدر فشارم بدم که مرزِ من و خودم محو بشه، شاید بالاخره فهمیدم این همه درد دقیقاً مالِ کدوم یکی از ماست.

.صاد.

Happy 1515.💗

یکی دیگه؟😭

ممنونم. :)))

مرسی فور. :))💗

1515 بشیم؟😭

ولی یه شب وقتی که بارون می‌بارید از خونه می‌زنم بیرون و تا صبح تو خیابون قدم می‌زنم.

شد شد، نشد شبی که بارون می‌بارید از خونه می‌زنم بیرون و تا صبح تو خیابون قدم می‌زنم.

به خودت سخت می‌گیری که چی؟ باور کن زندگیِ اول هممونه.

سوال‌هاتون رو خوشم اومد.

نمی‌دانم، شاید.

من؛ اشتباه‌ترین آدمِ زندگیِ خودمم.

نیست، نبوده، هیچ‌وقت هم نخواهد بود.

دوست‌داشتنی نیست خلاصه.

ضعیفه، لوسه، از آدما خوشش می‌آد.

با آدم‌ها صحبت کردم، کسی نفهمیدتم، بهم گفتن عجیب، بهم گفتن متوهم، بهم گفتن لوس، بهم گفتن ضعیف، قلم بغلم کرد.

شاید با سختی دادن به خودم.

بدتر بهش فکر می‌کنم، من حتی لای شلوغ‌ترین روز ها هم جا برا فکر کردن دارم. از هر چی بخوای فرار کنی، بدتر گریبان گیرت می‌شه.

اکثر وقت‌ها همین بودم. لحن ته وجودم رو روی کاغذ بالا می‌آرم، و بهش می‌گن "قشنگ".