اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

پیک‌هایمان را به هم می‌زنیم و جام‌ها را بالا می‌بریم؛ تو می‌گویی مستی، غم را کاهش می‌دهد. چه باور ساده‌ای... انگار می‌شود چیزی را که درونِ آدم ریشه کرده، با چیزی که از بیرون واردش می‌شود، خاموش کرد. قدحِ غم را بالا می‌برم؛ جرعه‌ای برای فراموشی، جرعه‌ای برای سکوت، و جرعه‌ای برای اینکه شاید دیگر خودم را به یاد نیاورم. اما غم کم نمی‌شود؛ فقط عمیق‌تر می‌رود. شاید تمام اشتباه بشر همین باشد؛ همیشه خیال کرده اگر چیزی را بیشتر مصرف کند، زودتر از شرّش خلاص می‌شود؛ حواس‌پرتی را، زمان را، آدم‌ها را، حتی خودش را. جام‌ها را یکی‌یکی خالی می‌کنیم و هر بار، به امید رسیدن به تهِ غم، دوباره پرشان می‌کنیم. اما تهِ هیچ جامی رهایی نیست. آخرِ شب، وقتی آخرین پیک را بالا می‌برم، ناگهان می‌فهمم تمام این مدت من غم را نمی‌نوشیدم؛ این غم بود که ذره‌ذره مرا از درون می‌نوشید. و چه تراژدیِ آرامی‌ست اینکه آدم سال‌ها دنبال راهی برای فراموش کردنِ خودش بگردد، فقط برای اینکه یک روز بفهمد تمام آنچه می‌خواست فراموش کند، همان چیزی بوده که زمانی به زندگی‌اش معنا می‌داده. جام در دستم می‌ماند. خالی. ساکت. و من برای نخستین‌بار می‌فهمم بعضی چیزها وقتی تمام می‌شوند، تمام نشده‌اند؛ فقط آن‌قدر درونت رفته‌اند که دیگر نمی‌توانی تشخیص بدهی کدام قسمتِ این سکوت، غم است و کدام قسمت، خودِ تو. و آن‌وقت، وحشتناک‌ترین حقیقت آرام‌آرام روشن می‌شود: شاید ما تمام این شب را برای کم کردنِ غم ننوشیده بودیم؛ شاید فقط می‌خواستیم چند ساعت دیرتر بفهمیم که بعضی زخم‌ها قرار نیست بسته شوند؛ قرار است تبدیل شوند به بخشی از آدمی که صبح، با چشمان باز، دیگر خودش را هم نمی‌شناسد. .صاد.