اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
Kanalga Telegram’da o‘tish
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
6 256
Obunachilar
-3224 soatlar
-2017 kun
+1 99830 kun
Postlar arxiv
پیک‌هایمان را به هم می‌زنیم و جام‌ها را بالا می‌بریم؛ تو می‌گویی مستی، غم را کاهش می‌دهد. چه باور ساده‌ای... انگار می‌شود چیزی را که درونِ آدم ریشه کرده، با چیزی که از بیرون واردش می‌شود، خاموش کرد. قدحِ غم را بالا می‌برم؛ جرعه‌ای برای فراموشی، جرعه‌ای برای سکوت، و جرعه‌ای برای اینکه شاید دیگر خودم را به یاد نیاورم. اما غم کم نمی‌شود؛ فقط عمیق‌تر می‌رود. شاید تمام اشتباه بشر همین باشد؛ همیشه خیال کرده اگر چیزی را بیشتر مصرف کند، زودتر از شرّش خلاص می‌شود؛ حواس‌پرتی را، زمان را، آدم‌ها را، حتی خودش را. جام‌ها را یکی‌یکی خالی می‌کنیم و هر بار، به امید رسیدن به تهِ غم، دوباره پرشان می‌کنیم. اما تهِ هیچ جامی رهایی نیست. آخرِ شب، وقتی آخرین پیک را بالا می‌برم، ناگهان می‌فهمم تمام این مدت من غم را نمی‌نوشیدم؛ این غم بود که ذره‌ذره مرا از درون می‌نوشید. و چه تراژدیِ آرامی‌ست اینکه آدم سال‌ها دنبال راهی برای فراموش کردنِ خودش بگردد، فقط برای اینکه یک روز بفهمد تمام آنچه می‌خواست فراموش کند، همان چیزی بوده که زمانی به زندگی‌اش معنا می‌داده. جام در دستم می‌ماند. خالی. ساکت. و من برای نخستین‌بار می‌فهمم بعضی چیزها وقتی تمام می‌شوند، تمام نشده‌اند؛ فقط آن‌قدر درونت رفته‌اند که دیگر نمی‌توانی تشخیص بدهی کدام قسمتِ این سکوت، غم است و کدام قسمت، خودِ تو. و آن‌وقت، وحشتناک‌ترین حقیقت آرام‌آرام روشن می‌شود: شاید ما تمام این شب را برای کم کردنِ غم ننوشیده بودیم؛ شاید فقط می‌خواستیم چند ساعت دیرتر بفهمیم که بعضی زخم‌ها قرار نیست بسته شوند؛ قرار است تبدیل شوند به بخشی از آدمی که صبح، با چشمان باز، دیگر خودش را هم نمی‌شناسد. .صاد.
این پیامو فور کنید، یه جمله از یه شخصیت معروف تقدیم کنم خدمتتون.
ظرفیت: ده چنل.
دوست داشتی باش کنارمون.🌱
برام با‌ارزشی، راستش دوست‌داشتنی ترین بخش روزم وقتیه که با تو می‌گذرونم، وقتی نیستی حواسم پرته، حوصله ندارم، حالم خوب نیست، دلشوره دارم، بی‌اعصابم، اما وقتی هستی تموم حسای بد از بین می‌رن، می‌شم آروم ترین آدم دنیا. دیدی یه بچه بغل هیچ‌کس نمی‌ره بجز یه نفر؟ وقتی می‌ره بغل اون، آرومه، گریه نمی‌کنه، نق نمی‌زنه، می‌خنده. تو برای من همون آدمی.
هر کدوم از اینا رو دوست داشتین برا رفیق/پارتنر بفرستین، از ریکشنش اسکرین‌شات بدین ذوق کنیم.
شاید هر‌روز باهات حرف نزنم، هر‌روز نبینمت، اما یادم نمی‌ره اون روزایی که هیچ‌کس نبود کنارم تو بودی و بهم اجازه دادی راجع‌به یه موضوع چندین بار صحبت کنم تا بتونم ازش گذر کنم. پیش تو زخمام کمتر درد می‌کنن.
مرسی که اجازه می‌دی خود واقعیم باشم کنارت، مرسی که بخاطر زخم‌هام ترکم نکردی، مرسی که قضاوتم نمی‌کنی، مرسی که با دیدن بخشِ تاریکِ وجودم بازم کنارم موندی، مرسی که بعد از مدت‌ها بهم ثابت کردی آدمای خوبی هم هنوز وجود دارن، مرسی که اومدی تو زندگیم، مرسی که بهم حس امنیت دادی، مرسی که ازم آدم شجاع‌تری ساختی، مرسی که با دوست‌داشتنم باعث شدی منم خودمو دوست داشته‌باشم، مرسی که به روزام رنگ دادی و مرسی که زندگی رو بهم برگردوندی.
تو نقطه‌امن زندگیِ منی؛ همون نقطه‌ای که می‌دونم اگه یه روزی کل دنیا علیهم بشه بازم طرفِ منه. همون نقطه‌ای که بهم حس امنیت می‌ده و سانسورم نمی‌کنه، پیشش نیاز نیست نقش بازی کنم، ازم سو‌استفاده نمی‌کنه، حواسش به جزئیاتم هست و باعث می‌شه نسبت به خودم احساس بهتری داشته باشم.
خیلی دلم می‌خواد بتونم تو یه پیام تموم احساسی که دارم رو بروز بدم. اما نمی‌شه. واقعا نمی‌شه خشم، ناراحتی، بی‌حالی، ذوق، خستگی، کِسلی، گاهی شادی، خنده‌های سطحی، گریه‌های عمیق، فروپاشی، نشخوار های فکری و.. رو تو یه پیام جا داد.
