پارآگرافِ نآتَمام؛

اما عزیزِ من، کاش در تقویمِ جهان صفحه‌ای دیگر سهمِ ما می‌شد… کاش در روزگاری نفس می‌کشیدیم که همه‌چیز به رنگِ آبی و سبز و صورتی بود؛ سرشار از آرامش، با خیالی آسوده، خوشحال، خوشبخت، سرزنده… رها و آزاد از تمامِ آن‌چه امروز بر دوشِ جان‌مان سنگینی می‌کند. کاش در روزگاری می‌زیستیم که آینده‌مان این‌چنین هر روز ویران نمی‌شد. کاش روزگاری بود که همه‌چیز زیباتر، ملیح‌تر، دلنشین‌تر جریان داشت… نه این‌همه تلخی، نه این‌همه رنج، نه این‌همه زخمِ بی‌امان. کاش در روزگاری می‌زیستیم که برای ساده‌ترینِ خواسته‌ها مجبور به این‌همه تقلا، این‌همه تحقیر، این‌همه فرسودگی نبودیم. ما همگی بی‌گناه اسیر این روزگار بودیم… آری، ما برای این برهه از تاریخ بسیار حیف بوده‌ایم. ما سزاوار روزهایی روشن بودیم، سزاوار خنده‌هایی بی‌دغدغه، سزاوار زندگی… نه این‌همه سیاهی، نه این‌همه تاریکیِ ممتد. و با تمامِ این تاریکی، ما هنوز ایستاده‌ایم؛ همین یعنی نور، هنوز ممکن است…

شهرزادقصه‌گو

انسان، موجودی است که همواره میان امید و ترس زندگی می‌کند.

ویلیام جیمز

«بیزارم از وقتی که آدم‌ها لطف را وظیفه حساب می‌کنند.»

همه‌چیز از یک اندیشهٔ کوچک شروع می‌شود.

نمی‌فهمم چرا بعضی‌ها دوست دارند شبیه بقیه باشند و عین مردم زندگی کنند. تو هم یک انسانی؛ می‌توانی راه زندگی، باورها و هدف‌هایت را خودت بسازی.

کاش خرچنگِ مرداب بودم، الآن وقتِ شب‌نشینی بود.

اون آخیشِ بعد از کلی تلاش، به تمام سختی‌ها می‌ارزه.

بعضی چیزها را تا تجربه نکنی، نه می‌فهمی و نه باور می‌کنی. هرچقدر هم دیگران بگویند، باز هم انکار می‌کنی. تا روزی که خودت تجربه کنی، راز سکوتشان را نمی‌فهمی.

بلد نیستم بگم دوستت دارم؛ ولی خوراکی‌هام، به‌ویژه میوه‌هامو، با تو نیم می‌کنم.

"لطفاً از من انتظار نداشته باش كه هميشه خوب و مهربان و بامحبت باشم. اوقاتى خواهد بود كه سرد و بى‌ملاحظه و غيرقابل درک خواهم شد."

سیلویا پلات

درود بر فصلِ سپندِ سال.

و واپسين روزِ پاییز.