پارآگرافِ نآتَمام؛

انسان، موجودی است که همواره میان امید و ترس زندگی می‌کند.

ویلیام جیمز

«بیزارم از وقتی که آدم‌ها لطف را وظیفه حساب می‌کنند.»

همه‌چیز از یک اندیشهٔ کوچک شروع می‌شود.

نمی‌فهمم چرا بعضی‌ها دوست دارند شبیه بقیه باشند و عین مردم زندگی کنند. تو هم یک انسانی؛ می‌توانی راه زندگی، باورها و هدف‌هایت را خودت بسازی.

کاش خرچنگِ مرداب بودم، الآن وقتِ شب‌نشینی بود.

اون آخیشِ بعد از کلی تلاش، به تمام سختی‌ها می‌ارزه.

بعضی چیزها را تا تجربه نکنی، نه می‌فهمی و نه باور می‌کنی. هرچقدر هم دیگران بگویند، باز هم انکار می‌کنی. تا روزی که خودت تجربه کنی، راز سکوتشان را نمی‌فهمی.

بلد نیستم بگم دوستت دارم؛ ولی خوراکی‌هام، به‌ویژه میوه‌هامو، با تو نیم می‌کنم.

"لطفاً از من انتظار نداشته باش كه هميشه خوب و مهربان و بامحبت باشم. اوقاتى خواهد بود كه سرد و بى‌ملاحظه و غيرقابل درک خواهم شد."

سیلویا پلات

درود بر فصلِ سپندِ سال.

و واپسين روزِ پاییز.

تراپی؟ نه ممنون نصیحت‌های بابا هست.

وقتی موفقیت دیگران باعت لبخندت ‌می‌شود، این یک بُعدِ واقعیِ انسانیت است.