پارآگرافِ نآتَمام؛

«پاییز دیر کرد؛ ولی زمستان بی‌معطلی رسید.»

«تنها دل‌خوشی ما باران؛ لطفاً این را هم از ما نگیرید.»

گاهی می‌خواهم کاری را شروع کنم یا تغییری در زندگی‌ام ایجاد کنم، یک صدای ناخواسته درون ذهنم می‌گوید: «نکند قضاوت بشوم یا...؟» از قضاوت شدن و مسخره شدن همیشه بیزارم؛ به همین دلیل خیلی وقت‌ها اصلاً قدمی رو به جلو برنمیدارم.

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

صائب تبریزی

زندگی خوشبختی را برایت پیش‌کش نکرده.

"من هیچ‌وقت نمی‌تونم همه کتاب‌هایی رو که می‌خوام بخونم هیچ وقت نمی‌تونم همه آدم‌هایی باشم که می‌خوام، همه زندگی‌هایی رو که می‌خوام تجربه کنم هیچ‌وقت نمی‌تونم همه مهارت‌هایی رو که می‌خوام یاد بگیرم و چرا این قدر می‌خوام؟ می‌خوام همه رنگ‌ها، سایه‌ها و تنوع‌های تجربه‌های ذهنی و جسمی ممکن رو توی زندگیم حس کنم و زندگی کنم و این محدودیت وحشتناک من رو آزار می‌ده."

سیلویا پلاث

وقتی عزیزترین کسانم ناراحت هستند یا اشک می‌ریزند، نمی‌دانم چگونه آن‌ها را دل‌داری بدهم و یا چه چیزی بگویم تا کمی آن‌ها را آرام کند. اصلاً نمی‌دانم باید حرفی بزنم یا نه؟ باید بگویم گریه کن و برای یک‌بار هم که شد خودت را خالی کن یا گریه نکن و قوی باش این بحران هم درکنار یکدیگر پشت سر خواهیم ‌گذاشت. شاید‌هم همان درک کردن و کنارشان بودن یک دل‌گرمی بزرگ باشد.

تا تصمیم می‌گیرم که کارهای شنبه رو انجام بدم، پنجشنبه شده.

شاید امروز. شاید هیچ‌وقت.

چرا؟ چون زندگی کوتاه.

^لحظه‌های زندگی^