نوشین شادفام

صدی سگی مرا مجروح می کند مرده ای پروانه یی مرا می ترساند من نازک تر از آنم که کسی مرا بیازارد مجروح تر از آنم تا بادی بیوزد یا شوری اشکی مرا بکشد یا که بفریبد سوسوی ستاره ای خطی ساده ام اسبی از غبار، نعلینی از ابر لعلی بیش نیستم یا استکان خون دلی

داشتم افسانه سیزیف می خواندم، با خود و کامو گلاویز میکردم که«معنای زندگی چیست؟ زندگی بدرد میخورد یا نه؟ باید خودکشی کرد یا چای دم کرد؟» که یک دفعه، یک ویدیو از یک دختر در حال لبسینگ آهنگ دیدم. حالا دیگر معنای زندگی را بیخیال! من ماندم و غم معنای لبسینگ! راستی این کار چه فلسفه یی دارد؟ یعنی لب آدم با آهنگ جور بیاید که چی؟ شاید هم قرار است آدم را از پوجی نجات دهد؟اگر سیزیف سنگ را هل نمیداد، شاید او هم لبسینگ می کرد؟ عجب دنیایی شده، کامو بیا کارت داریم برادر😕😀

زمان رفتن بود به سرزمین‌های جدید برای تکرار عادت‌های قدیم. آرزوهای جدید. سرخوردگی‌های جدید. امتحانات و شکست‌های جدید. سؤالات جدید. آیا خمیردندان همه‌جا یک طعم دارد؟ آیا تلخی تنهایی در رُم کمتر است؟ آیا ناکامی جنسی در ترکیه کمتر سراغ آدم می‌آید یا در اسپانیا؟ این افکار در سرم بود وقتی در سکوت شهر مرده راه می‌رفتم؛ شهر بی‌رؤیا، شهری که مثل نان تست سوخته سیاه شده بود. نمی‌خواهد آن را بتراشی! نجاتش نده! شهرم را پرت کن توی سطل آشغال. سرطانزاست... (جزء از کل، استیو تولتز)

همسایه مان از بالا ها میخواند؛ وای وای دنیایی دو روزه نه کوش دارم نه موزه😄

کوهستان

روزنامه گاردین گزارش داده‌است که طالبان در فاصله چندمتری صخره‌ای که مجسمه‌های بودای بامیان را در خود جای داده، کار ساخت و ساز یک بازار تاریخی را آغاز کرده اند که از دید باستان شناسان، این می تواند آسیب دایمی به یک سایت حساس میراث جهانی وارد کند. مبادا طالب بتراشد اندام نحیف اش را..

چه زیباست اندیشیدن به تو در میان اخبار مرگ و پیروزی.

اینا عکس های بدون ادیت هست و ساده. عکس های زیادی از این کتاب گرفتم و بعد در اینجا میگذارم. گل های آفتاب پرست را خودم گشت کرده بودم امسال، با چند گل و گیاه متفاوت دیگه، ولی هاجر خوارهر خوردم بالایشان کود حیوانی انداخته و تمام شان را سوزاند متسفانه، فقط همین آثاریش ده داخل آب د اتاقم مانده و بس..

کتابخانه نیمه شب

دوستی از کابل کتابی کتابخانه نیمه شب را روان کرده... 😍🥰

یکی از دوستان من در ایران عاشق شده و با آن دختر ایرانی ازدواج کرده.و حالا در قلعه نو کابل زندگی میکند... زیاد داریم از قصه هاااا

ما چندین میلیون انسان رنگارنگ با دیدگاه ها و اندیشه های رنگارنگ هستیم. طبیعتا هرکسی دیدگاه خودش را دارد. و زندگی انسان ها هم شبیه جنگل است تر و خشک زیاد داریم... ولی نظر من، من دوستانی ایرانی زیاد دارم و خیلی هم دوست شان دارم.شاید یک عده ای هم ایران را دوست نداشته باشند بخاطر این است که در ایران سختی ها زیادی کشیدن و این به این دلیل نیست که از مردم ایران خوش شان نیایند. همه ما پیش از دوست و رفیق و پارتنر بودن و قوم و ملیت انسان هستیم و این را باید در روابط مان مد نظر بگیریم.

سلام زینب یه سوال دارم دیدگاه ها در مورد جمهوری اسلامی و ایرانی توی افغانستان چطوره؟ (مردم افغانستان و حکومتش)

نمی‌دانم آخرین خط قرمزم کجاست. نمی‌دانم کجای کار باید شکست را بپذیرم. نمی‌دانم تا کجا باید در نقش مبارزی که هدفی والا و مجهول دارد تلاش کنم. تا کجا باید بروم و قبول نکنم که دیگر تمام شده. در کویر وسیعی از کابوس‌ها گیر افتاده‌ام. سردرگمم و به رفتن ادامه می‌دهم. حالا دیگر می‌دانم نام این شجاعت نیست؛ چیزی نیست جز حماقت. شاید هم شکست را پذیرفته‌ام و تنها نمی‌دانم بعد از پذیرفتن شکست، باید چه‌کار کنم. از تغییر می‌ترسم. از رها کردن می‌ترسم. می‌ترسم بروم پی کار خودم و مقصر شناخته شوم؛ از سوی خودم‌ بیشتر. آخرین باری که برنده شدم خاطرم نیست. اصلن چیز مهمی بوده؟ چیزی بوده که یادم بماند یا دلم برایش تنگ شود؟ مدت‌هاست که فقط یک باقی‌مانده‌ام. یک باقی‌مانده از نوستالژی باشکوهی که حتا واقعی نیست. انگار زمانی وجود داشته که چیزهایی بیشتر از بقا برایم اهمیت داشته و به تمامشان هم رسیده‌ام. حالا، این چه حقارتی‌ست که گریبانم را گرفته؟

پدر و مادرهایمان، نه همدل بودند و نه هم داستان، بیشتر شبیه تو حریف خسته در میدان نبرد بی پایان. مردانی که به رغم نگاه مادران ما یا از آغاز، لیاقت همراهی نداشتند، یا انقدر بی خیال و سر به هوا بودند که حضور شان فرقی به نبودنشان نمی کرد. در مقابل زنانی که نه برای ساختن ماندن و نه برای رهایی رفتند، فقط ماندند و به این چرخه معیوب فرزندان بیشتری افزودند. اما بهایی این ماندن چی بود؟ نسلی که در سایه این آشوب قد کشید، به جای امنیت، اضطراب آموخت و به جای مهر، سرزنش شنید. پدر و مادری که خودشان در آتش نارضایتی می سوختند. چطور میتوانستند فرزندی سالم بپرورند؟ این کودکان، که اکنون ما هستیم، نه فقط وارث ژن هایشان شدیم، بلکه عادت هایشان را هم به ارث بردیم. عاداتی که در لحظه های بحرانی، از عمیق ترین لایه های وجودمان سربر می آورند، همان عادت های خونی که هرچقدر با کتاب و مشق و تمرین هم کوشیدیم، باز ریشه کن نشدند. ما که در این خانه های به ظاهر سرپا، اما در باطن فروپاشیده؛ قد کشیدیم و کودکی هایی که در میان این ویرانه های خاموش شکل گرفتند و نسلی که حالا، در بزرگ سالی، به دنبال جمع کردن تکه های پراکنده وجود خویش اند. همیشه با خود درگیرند، و از عالم و آدم شاکی و هر قدر تلاش می کنند این پراگندگی ها و این دوگانگی ها جمع شدنی نیستند. اگر پدر و مادر هایمان به جای جنگیدن با هم، دست در دست هم به تربیت فرزندانشان می پرداختند، شاید امروز به جای نسلی زخمی و گم گشته، نسلی آگاه و رها داشتیم. اگر آن ها به جای کینه ورزی، درک و همدل می آموختند، شاید ما امروز بهتر یکدیگر را می فهمیدیم، عامل همه این سرگشتگی ها، این فروپاشی ها و این بدبختی های اجتماعی، همان سیستمی است که در خانه های بی محنت شکل گرفت.

*ثبت‌نام دوره مهارت‌های کامپیوتری (ICDL) آغاز شد* اگر می‌خواهید مهارت‌های اساسی و کاربردی کار با کامپیوتر و نرم‌افزارهای *Microsoft Office* را به‌صورت عملی و پروژه‌محور یاد بگیرید، این دوره فرصت مناسبی برای شماست. این برنامه آموزشی برای دانش‌آموزان، دانشجویان، کارمندان، جویندگان کار و تمامی علاقه‌مندان به توسعه مهارت‌های دیجیتال طراحی شده است و شما را با مهارت‌های موردنیاز برای تحصیل، محیط کار و فعالیت‌های روزمره آشنا می‌سازد. *برای ثبت‌نام از طریق لینک زیر اقدام کنید:* https://forms.gle/Cf6kU5aJPfrdfMh37 *آخرین مهلت ثبت‌نام: ۱۵ جولای* ظرفیت دوره محدود است و پس از تکمیل ظرفیت، ثبت‌نام متوقف خواهد شد. توصیه می‌شود ثبت‌نام خود را به روزهای پایانی موکول نکنید.

اعلان کاریابی! عنوان بست: CLTS Facilitator- Couple Position تعداد بست: 56 موقعیت: دایکندی، فاریاب، غور و پکتیا استخدام کننده: PEPL تحصیلات: نوشتن و خواندن بلد باشد ختم ثبت نام: July 15th 2026 ثبت نام و معلومات بیشتر در لینک ذیل: https://wazifaha.org/jobs/29872/clts-facilitator-couple-position https://t.me/ffifdsji

فرصت های کاری و تحصیلی اگر دوست داشتید جاین شوید.