شامِ آخر

هرچقدر گوشش بدم تکراری نمیشه.

به فرض این خونه خراب شه حتی یادش هم بر آب شه بده دستت رو به دست من بذار انگور ها شراب شه

تا وقتی که خود قانون‌گزار متجاوز، پدوفیل و قاتله، ما نمی‌تونیم انتظار داشته باشیم قانون این افراد رو از بین ببره.

شاید همه چیز یک دروغ باشد. لحظات، گفته‌ها، باور ها و هرآنچه که انسانی می‌نامیم، شاید هیچ‌کدام آن طور که یقین داشتم وجود نداشته است. شاید همه‌اش یک واقعیت بوده‌است. و واقعیت محض برای من دروغی بیش نیست، آنکه انسان یک رؤیاپرداز نباشد برای من واقعیتی‌ست به تلخی چندین سال زندگی با باوری دروغین. من از واقعیت هراس دارم، از آنکه در یک لحظه پی ببرم محدود به زمان و حقیقت جهان، واقعیت زمین و پدیده ها هستم نفرت دارم و ای کاش این جهان یک رؤیا باشد و اگر چنین نباشد زندگی‌ام چیزی مگر یک دروغ نیست.

این روز ها خود را درگیر یک مشت افکار چرند کرده‌ام که خود مطمئن نیستم به آنها باور دارم یا که خیر. شاید من فکر می‌کنم تا خود را به اینکه هنوز زنده و آگاه هستم یقین دهم. آیا من آگاه هستم؟ آیا چنین نبوده که انسان محدود به جسمش است و ذهنیتی فراتر از آنچه بر زبان می‌آورد دارد؟ آیا چنین نبوده که خدا همان منِ آگاه تر ورای خویش است که بر من حاکمیت دارد؟ بر روانم، بر آگاهی‌ام و همه چیزم تسلط دارد و بنابر همین دلیل است که نمی‌توانم از آنچه می‌دانم بیشتر بدانم و فقط می‌دانم که نمی‌دانم. آیا این دانستن خود غریزه نیست؟ گفته‌اند انسان پیشرفته ترین موجود زمین است و مترقی ترین پدیده. آیا این سخن خود از غریزه نیست؟ آیا تمام آنچه که می‌گوییم، آنچه که می‌پنداریم خود از غریزه انسانی نیست؟ آیا اینکه ذهنیت خود را ضد غریزه حیوانی می‌دانیم خود از حماقت انسانی، چیزی شبیه به غریزه نیست؟ خدا کیست و کجاست و همین سؤال ثابت می‌کند یا ذهن ما محدود به مغز نادان و دیدگان کورمان شده یا که ندانستن پاسخ این پرسش از قبل تعیین شده است. آیا کردار ما برای آن خدا چون غریزه حیوانی نیست؟ ما به موجودات پست می‌خندیم و با خود می‌گوییم چه خوب است که عقل داریم اما آیا همین ادعا برای آنچه ورای ما است چون غریزه‌ای مضحک نیست؟

اکتبر سال پیش من عاشق بودم و دیوانه، مجنون خود و افکار و آنی بودم که حال هرآنچه دارم از اوست! امسال نه او را می‌بینم و نه عاشقم، آه نه، اشتباه میکنم، من عاشقم درست مانند همیشه. دقیق نمی‌دانم عاشق این فصلم یا که او، یا که جفتش باشد، چرا که اکتبر سال پیش ماهی بود که او در روزگارم ظهور کرد. اثرش هنوز باقیست و من عاشقش هستم، عاشق این ماه و هرآنچه که از اوست!

اکتبر عزیزم، بگذار امسال من عاشق تو باشم. درست مانند همیشه، روز به روزت در زندگینامه کوچکم در دفترم که هیچ، در روحم نیز جای داشته باشد.

عزیز من هستی شما، همچنین. خیلی ممنونم بابت وقتی که برای نوشته های من گذاشتید و ارزشی که به اونها دادید.

اینکه در یک پیام ساده انقدر قشنگ تونستید حستون رو توصیف کنید خودش بیان‌کننده اینه که بیشتر زیبایی متون من از برای ذهنیت و برداشت قوی شما بوده، یا که به اصطلاح چشماتونه که قشنگ میبینه.

من می‌نویسم برای اشخاصی مثل شما، که به واژگان من دقت میکنن و نه تنها اونهارو احساس میکنن بلکه برای من تعریف میکنن چیزی که تجربه کردن رو.

باعث افتخارمه واقعا که تونستم درون شخص با ارزش و محترمی مثل شما که وقت می‌گذاره و نوشته های پیش و پا افتادهٔ بنده رو میخونه چنین احساسی رو ایجاد کنم

بله عزیزم خودم می‌نویسم

راستش نمی‌دونم باید چی بگم. خوندن این پیام به معنی واقعی شبِ حوصله سر بر و مزخرفی مثل امشب رو برام ساخت.

درود بر شما من چنل شما رو با کمک یک چنل رابط پیدا کردم نمیدونم متن هاتون رو خودتون مینویسید یا نه اما از زمانی که به خوانش اونها پراختم متوجه زمان نشدم حالت چهرم تحت کنترل خودم نبود و چندین بار انقدر متون ادبی و واژگان به جانم رسوخ کرد که اشکانم سرازیر شد خواستم بگم ممنون برای وجودتون

راستش نمی‌دونم باید چی بگم. خوندن این پیام به معنی واقعی شبِ حوصله سر بر و مزخرفی مثل امشب رو برام ساخت.

درود بر شما من چنل شما رو با کمک یک چنل رابط پیدا کردم نمیدونم متن هاتون رو خودتون مینویسید یا نه اما از زمانی که به خوانش اونها پراختم متوجه زمان نشدم حالت چهرم تحت کنترل خودم نبود و چندین بار انقدر متون ادبی و واژگان به جانم رسوخ کرد که اشکانم سرازیر شد خواستم بگم ممنون برای وجودتون