خونه‌ی روشن.

در رختخوابم می غلتم، یادداشتهای خاطره ام را به‌هم می زنم، انديشه های پریشان و دیوانه، مغزم را فشار می دهد. پشت سرم درد می گیرد، تیر می کشد، شقیقه هایم داغ شده، به خودم می پیچم. لحاف را جلو چشمم نگه می دارم، فکر می کنم، خسته‌ شدم، خوب بود می توانستم کاسه سر خودم را باز بکنم و همه این توده نرم خاکستری پیچ پیچ کله خودم را در آورده بیندازم دور، جلو سگ.

تاریک نیست عاقبت پیله‌‌ی امید

پروانه را به آتش روشن سپرده‌اند

از کتاب ملت عشق ، الیف شافاک، قاعده چهلم

از کتاب هنر عشق ورزیدن، اریک فروم

نزار قبانی

آخرین انار دنیا، بختیار علی

نامه به فلیسه، فرانتس کافکا، ترجمه مرتضی افتخاری

نامه به میلنا، فرانتس کافکا

نامه به برادر، ونسان ون گوگ

احمد شاملو