پناهِ بی‌پناهྀི

صدا کن مرا صدای تو خوب است

دوستت داشتم با وجود اینکه تو را به آغوش نکشیدم و تو را همیشه نمی‌بینم دوستت داشتم چون برایت نوشتم و برایت خواندم و به خاطرت خندیدم و به خاطر تو تغییر کردم تو را دوست داشتم درحالی‌که دور بودی، ولی نزدیک‌ترین به قلبم

در روزهایی که برای نفس کشیدن و ادامه دادن زندگی دست‌وپا می‌زدم، درست زمانی که خسته، شکسته و غرق در تاریکی بودم، تو را مانند نوری در انتهای یک راه بی‌پایان پیدا کردم. حضورت برای من فقط یک اتفاق ساده نبود؛ نقطه‌ی شروع دوباره‌ای بود که هرگز تصورش را نمی‌کردم. تو جان تازه‌ای به من بخشیدی و امیدی را در دلم زنده کردی که مدت‌ها بود خاموش شده بود. با حضورت یاد گرفتم که حتی پس از سخت‌ترین روزها هم می‌شود دوباره لبخند زد، دوباره به آینده دل بست و برای زندگی جنگید.

چشمهايت را میبوسم می‌دانم هيچ كس هيچ‌گاه در هيچ لحظه‌اى از آفرينش، آنچه را كه من در گرگ و ميش نگاه تو ديدم نخواهد ديد.

حیات را با هر ت/ط بنویسیم جای بازی‌ست... زندگی را باید زیست.

دیالوگ

همراه خود نسیم صبا می‌برد مرا یا رب چو بوی گل به کجا می‌برد مرا؟ سوی دیار صبح رود کاروان شب باد فنا به ملک بقا می‌برد مرا با بال شوق ذره به خورشید می‌رسد پرواز دل به سوی خدا می‌برد مرا گفتم که بوی عشق که را می‌برد ز خویش؟ مستانه گفت دل که مرا می‌برد مرا برگ خزان رسیده بی‌طاقتم رهی یک بوسه نسیم ز جا می‌برد مرا

ایران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوشمزه و روشنفکران بد و دشت‌های دلپذیر و‌َ همین.

نونِ نوشتن_محمود دولت‌آبادی