`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

در تمامِ این آسمانِ تاریک، تنها یک ستاره می‌درخشد؛ اما فاصله‌اش چنان عظیم است که نورش به من می‌رسد و خودش هرگز. انگار سرنوشتِ بعضی آرزوها همین است؛ دیده شوند، دوست داشته شوند و هرگز به دست نیایند.

ای کسانی که گریه را به ما آموختید، بگویید؛ خنده‌هایتان پس از آن همه زخمی که بر جانِ دیگران گذاشتید، هنوز همان طعمِ سابق را دارد؟

بله، ما غمگینیم یا من غمگینم، می‌دانم، ولی همین است که هست. شاید نسل بعد بتوانند از چیزهای شاد هم بگویند.

‏ هوشنگ‌ گلشیری، آینه‌های‌ دردار

من به وعده‌ی زندگی کردن آمده بودم، نه به این‌گونه زیستن؛ نه به دوام آوردنی که رنگِ زندگی را باخته و به عادتِ مردگان می‌ماند. ادامه دادن در اضطرابِ بی‌پایان و نوسانِ همیشگی، شایسته‌ی این نفس کشیدن نیست. زندگی باید چیزی فراتر از زنده ماندن باشد؛ وگرنه چه تفاوتی‌ست میان تپشِ قلب و سکوتِ آرامِ مرگ؟

از خاورمیانه بیزارم

نه صفایی ز دمسازی به جام می که گرد غم ز دل شوید که بگویم راز پنهان که چه دردی دارم بر جان وای از این بی هم رازی خدایا

جواد آذر