`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

نمی‌شود به آدمی که در ناامیدی نفس می‌کشد، وعده‌ی خوشبختی داد. وقتی از همه‌چیز بریده‌ام، چند جمله‌ی امیدوارکننده چیزی را عوض نمی‌کند. معجزه اگر قرار بود از راه برسد، این همه دیر نمی‌کرد. از من نخواه به فردا ایمان بیاورم. از من نخواه خودم را با این خیال آرام کنم که «همه‌چیز درست می‌شود». واقعیت، همین تلخیِ هر روز است؛ همین قهوه‌ای که هر صبح مزه‌اش را از بر می‌کنم و تا شب از دهانم نمی‌رود. دیگر حوصله‌ی انتظار ندارم. این عمرِ من است، نه فرصتی برای آزمودنِ وعده‌ها. زمان از من جلو زده و من هنوز ایستاده‌ام، چشم دوخته به فردایی که هر بار دورتر از دیروز می‌ایستد.

حالا دیگر دیر است من نام کوچه‌های بسیاری را از یاد برده‌ام

"هنر هیچ وقت از شادی در نمیاد"