(:

اصلا عجیب این ماه «دی» بد داره میگذره که فکر کنم بعد تموم شدنش تا مدت ها تراپی لازمم

آدم چندساعت دوست‌هاش رو می‌بینه و زندگی‌ش دوباره، رنگ می‌گیره.

مملکت رو هواس بعد من باید بشینم تاریخ بخوننمم اخه مشکل اینجاس ما خودمون همین الان وسط تاریخیمم

میتونم برای قسمت آخر شهرزاد فقط عر بزنممم

چیزی که وجود داره اینه که همه‌مون یه مقداری زود بزرگ شدیم و وسط سیاست گیر افتادیم. متاسفانه اگر این‌جا زندگی کنی بالاخره به یک نحوی زندگیت با سیاست گره می‌خوره و راهی برای فرار ازش وجود نداره. کم‌کم تبدیل می‌شی به آدمی که مدام در حال شنیدن و خوندن دیدگاه‌های سیاسی مختلفه، از نظر‌های احمقانه‌ی دیگران عصبانی می‌شه، بحث می‌کنه، چیزهای مختلفی رو به چشم می‌بینه و زندگیش دیگه خیلی زیاد شبیه به یک جوان بیست و چند ساله نیست. به خودت میای و می‌بینی مدام در حال جنگیدن هستی. خیلی دوست دارم بگم که خب اشکالی نداره و قسمت ما هم از زندگی این بوده، ولی راستش نمی‌تونم به خودم دروغ بگم. اشکال داره. خیلی اشکال داره. متاسفانه هیچ‌وقت نمی‌تونم قبول کنم که سهم ما از زندگی این بوده و همیشه یک چیزی درونم به شکل احمقانه‌ای امید داره که سهم ما هم یک روز بزرگ‌تر می‌شه. چیز دیگه‌ای هم جز امید نداریم که بهش بچسبیم و خب، چی قدرتمندتر از امید؟

؛

قدر بدونید خاک بگیره،پس نمیده

گیلیلییی

فک کنم کائنات هم با درس خوندن مشکل دارن وگرنه چرا همه اتفاقای مهم میفته تو تایم امتحانا.

روز ها رفتند و من دیگر خود نمیدانم کدامینم آن من سر سخت و مغرورم یا من مغلوب دیرینم بگذرم گر از سر پیمان میکشد این غم دگر بارم می‌نشینم شاید او آید عاقبت روزی به دیدارم

فروغ فرخزاد

🩵

از برگشتن متنفرم. اگر رفتی دیگه رفتی. اگر اومدی دیگه نباید بری.

دلم میخواد یه روزایی و همینجوری محکم نگه دارم و بگم توروخدا تموم نشو خیلی داره بهم خوش میگذره✨✨✨

وقتی اولین بار بعد از رفتنشون میری خونش دقیقا همونجاست که با تمام خاطراتی که باهاشون داشتی روبه رو میشی تمام عکسای یادگاری تمام حرفایی که زدن تمام اون کارای بامزه ای که انجام میداد همه ی قصه هایی که برات تعریف میکرد شوخی هایی که باهات میکرد جوری که صدات میکرد دقیقا همونجا میفهمی انگار نیمی از روحت نیست و با خودش برده.. حالا دیگه هر بار که بری کسی نیست وقتی درو باز می‌کنی با ذوق منتظر باشه ببینه کیه پشت در هربار که میری کسی نیست تا مجبورت کنه شام پیششون بمونی و سر سفره وقتی کنارشون می‌شینی همش حواسش باشه تا یوقت غذا کم نخوری... خونه همون خونست، اما دیگه اون آدمی که خونه رو «خونه» میکرد نیست. دیوار ها هنوز صداهاشو تو خودشون نگه داشتن،انگار هر لحظه ممکنه صدات کنه،و تو چند ثانیه ای که مکث می‌کنی دلت خوشه به اینکه شاید هنوز هست‌. آدم وایمیسته وسط خونه، وسط همه چیزایی که سرجاشونه، و تازه می‌فهمه چقدر نبودن یه آدم می‌تونه همه چی رو از معنا خالی کنه. میفهمی بعضی رفتن ها فقط خالی شدن یه صندلی نیست، یه مسیر کامل از زندگیه که قطع میشه. یه عادت، یه صدا، یه خیال... از اون به بعد هربار در باز میشه،یه لحظه ی کوتاه امیدوار میشی، و همون لحظه ی بعد یادت میاد که دیگه هیچوقت نیستش که منتظرت باشه((:

این خیلی قشنگه که خدا یه شبی رو گذاشته و گفته تو فقط آرزو کن ؛

« 3 دی 1404 »

معمولا برداشت اشتباه آدم‌ها از خودم رو اصلاح نمی‌کنم و می‌ذارم طوری که می‌خوان فکر کنن و از کنارش رد می‌شم. اما اون معدود وقت‌هایی که یکی کاری می‌کنه حس کنم واقعا من رو فهمیده، کودک درونم از خوشحالی بالا و پایین می‌پره. واقعا شناختن درست یک آدم، بدون قضاوت، تلاش می‌خواد، صبر می‌خواد، مکث می‌خواد، و این‌که عجله نکنی برای نتیجه‌گیری و برچسب زدن. همون‌قدر هم اجازه دادن به یکی که تو رو بشناسه، شجاعت می‌خواد؛ این‌که ریسک کنی و خودت رو در معرض فهمیده شدن بذاری. خیلی کم پیش میاد کسی اون‌قدر برات وقت و انرژی بذاره که نه فقط تصویری که ازت ساخته، بلکه خود تو رو بفهمه. این‌که کسی سوال بپرسه، دقت کنه، الگوهای رفتارت رو ببینه و واقعا گوش بده به نظرم عمیق‌ترین نوع صمیمیته.