ناتموم؛

مغزم همزمان هم گوینده‌ست هم شنونده؛ موضوع رو گذاشتیم وسط، داریم با خودمون در موردش حرف می‌زنیم.

حاضرم هر بار میرم باشگاه تمرین پا داشته باشم ولی بالاتنه نداشته باشم. =((((((

یکم حرف بزنیم؟ (ناشناس و دایرکت رو چک می‌کنم)

تا من سامر بادی رو بسازم، تابستون تموم شده.

تو، من و نور شمع.

تمام ذرات تنم؛ سلول به سلول، سفر می‌خواد.

تمام ذرات تنم؛ سلول به سلول، سفر می‌خواد.

شعار هفته: دنیا به جسورا پاداش میده نه به کسایی که پتانسیلش رو دارن!

رادیو نشاط❌ اکس کست نشاط✔️✅

شعار هفته: دنیا به جسورا پاداش میده نه به کسایی که پتانسیلش رو دارن!

ولی من اگه به دوستم هومن نزدیک بودم هر ماه دوبار تو جنگلای مازندران کمپ میکردم که این زیبایی‌های شب رو به وضوح و کیفیت بیشتری ببینم و انرژی ذخیره کنم واسه روزای که با باطری ۱٪ به زندگی کردن ادامه میدم.

دیدن ستاره‌ها میتونه مثل بچه‌هایی که بهشون آبنبات دلخواهشون رو میدی من رو سر ذوق بیاره.

الان که در جایی مطلقاً تاریک نشستم و ستاره‌ها رو رصد می‌کنم، با خودم میگم هرچقدر دیدن ستاره‌ها رو تجربه کنم، کمه. چقدر زیبا هستن وقتی در تاریکی مطلق بهشون نگاه میکنی.

من از خود سیگارکشیدن خوشم نمیاد. از جنس حرف‌هایی که موقع سیگار کشیدن به هم می‌زنیم‌ خوشم میاد. از اینکه به بهونه‌‌‌ی سیگار کنار هم تو بالکن وایمیستیم، به شهر و ساختمونا زل می‌زنیم و از غم‌هایی حرف می‌زنیم که هیچ‌وقت در حالت عادی بهشون اعتراف نمی‌کنیم.

اگه پایه‌ای امشب باهم مدیتیشن انجام بدیم واسم پیام بذار لینک رو بفرستم باهم انجام بدیم.

یکیو میخوام که اینجوری وارد زندگیم بشه:

نکنه بعد از اینکه ما از این دنیا رفتیم، اینجا به جای بهتری واسه زندگی تبدیل شه؟

‏به یاد آوردن اذیتم می‌کنه، کاش ماهی بودم، فراموشکار. 1991 @kafiha

آدم‌ها رو به ازای هر بار که می‌بخشم کمتر دوست دارم.

انگار زندگی رو با باتریِ یک درصد دارم جلو می‌برم.