ناتموم؛

تو انتخاب هرچی بد بودم، تو انتخاب دوستام، آدم حسابیا رو دور خودم جمع کردم.

باید رید تو زندگی‌ای که نمی‌تونی هروقت دلت خواست بلوند کنی.

یه فکتی وجود داره که اگر دانشجوی یه شهری به جز شهری که توش زندگی میکنی بوده باشی، در آینده ۸۰٪ دوستات در شهرای مختلف و دور ازت، خواهند بود.

امروز قراره برم یکی از دوستام رو ببینم که یادم نمیاد آخرین بار چند سال پیش دیدمش. غمگین و هیجان انگیزه. ( داستان شماره هزار و نهصد و هفت از دوریِ دوستان)

در عین حال که خوش نمی‌گذره، سریع هم میگذره. قدیما مگه این شکلی نبود که وقتی بهمون خوش می‌گذشت سریع می‌گذشت؟ نمیدونم که این سریع گذشتن‌ها خوبه یا بد ولی ترسناکه که هم عمرم سریع میگذره هم خوش نمیگذره. نمیدونم میفهمید چی میگم یا نه.

آخرش که مردیم بهمون میگن رمز زندگی در احمق بودن، بود.

چقدر روی شدن‌های مختلف پافشاری کردیم و چقدر بعد از نشدن‌ها سازگاری کردیم. اِنگار به‌دنیا اومدیم تا نمادِ چرخه‌ی "پافشاری و سازگاری" باشیم.

با هرکی مثل خودش؟ عزیزم امکان نداره من بتونم انقدر دوهزاری باشم...

قبل ناهار، میگم الان گرسنمه، بذار ناهار بخورم بعد میرم پِی کارام. ناهار که میخورم به این نتیجه میرسم که الان سنگین شدم کی حال داره بلند شه و اینجوری کارهای عقب افتادم هیچوقت انجام نمیشن. :)

هرجا یه دختر شاده بدونید یه مامانی پسرش رو درست تربیت کرده.

یه سگ ژرمن شپرد بدید به من لطفاً. من کنارم چنین موجود وفاداری رو میخوام.”وفادار” میفهمی؟ این آدمیزاد خیلی بی‌وفاس.

‏ناز پارتنرت باید همیشه توی صدر لیست خریدت باشه. 1991 @kafiha

فکر کنم زود پیر شدم؛ آخه تو مغازه‌هایی که صدای آهنگ تا ته زیاده هم دیگه علاقه ندارم برم. بابا اون صدای آهنگ عجیب و غریبت رو کم کن میخوایم دوتا لباس ببینیم و بریم.

یه لباس خواب نازِ نرم خریدم که کاش میتونستم بپوشم بیام واستون قِر بدم.

یه سری‌ها نسبت به یه چیزایی گارد دارن که خودشونم حتی نمیدونن چرا، فقط میخوان مقاومت کنن و اصلاً جالب نیست.

دنبال اون تغییر مثبتی‌ام که سال دیگه یکی منو دید نشناسه.

گاهی میل عجیبی به ناپدید شدن پیدا می‌کنم. این که بدون خداحافظی برم. سوار اولین قطاری بشم که به جایی می‌ره که حتی اسمش رو هم نشنیدم، و توی خیابون‌هاش مثل یه غریبه قدم بزنم. توی کافه‌های کوچیکی بشینم که هیچ‌کس اسمم رو نمی‌دونه. یه آپارتمان نقلی اجاره کنم که پنجره‌ش رو به یه خیابون شلوغ باز می‌شه، و عصرها فقط بشینم و رفت‌وآمد آدم‌ها رو تماشا کنم. یه زندگی بدون گذشته. بدون انتظار. بدون اینکه کسی سراغی از من بگیره. فقط خودم باشم، و آرامش عجیب از نو شروع کردن، جایی که هیچ خاطره‌ای نتونه پیدام کنه.

عشق تنها چیزیه که اگر داشتیش باید سرت بالا باشه.