“رُزِ وَحشی”

نمی‌دونم عزیزم شاید، شاید، شاید تو زندگی بعدی دلِ خوش به ما هم سر زد.

خستگی یعنی؛ همه‌ی آرزو هایت مثل یک دفتر قدیمی بی استفاده می‌مانند. نه می‌خواهی، نه می‌توانی، فقط می‌گذری…

من تورا دوست دارم در روزهایی که مسئله ما زنده ماندن بود نه عاشق بودن …

از کتابِ قصه‌ی نسلِ ما خون جاری می‌شود.

- با آن همه بحران چگونه زنده مانديد؟ + رويا مى‌بافتيم. -لاادری.

سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی ما را ز سر بریده می ترسانی؟ ما گر ز سر بریده می ترسیدیم در محفل عاشقان نمی رقصیدیم!