“رُزِ وَحشی”

خستگی یعنی؛ همه‌ی آرزو هایت مثل یک دفتر قدیمی بی استفاده می‌مانند. نه می‌خواهی، نه می‌توانی، فقط می‌گذری…

من تورا دوست دارم در روزهایی که مسئله ما زنده ماندن بود نه عاشق بودن …

از کتابِ قصه‌ی نسلِ ما خون جاری می‌شود.

- با آن همه بحران چگونه زنده مانديد؟ + رويا مى‌بافتيم. -لاادری.

سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی ما را ز سر بریده می ترسانی؟ ما گر ز سر بریده می ترسیدیم در محفل عاشقان نمی رقصیدیم!

خیال می‌کردم از غم‌ها می‌ترسم، چون باعث گریه می‌شوند . اما زمان نشانم داد غم می‌تواند آنقدر ترسناک باشد که اشک را هم بخشکاند.