“رُزِ وَحشی”

«و او مجبور است چنین زندگی کند، بر لبه‌ی ویرانی، قوی، تنها، بدون اینکه کسی او را بفهمد یا برایش دلسوزی کند.»

عشقِ بدون عقل، فقط مستی میاره و بامدادش، خمارِ دردناکه.

«اندوهگینم عزیز من به سوگِ وطنی نشسته‌ام که هزار پاره در آغوش تاریخ افتاده است.»

جای گلوله‌ای در بدنم درد میکند که به من اصابت نکرده‌ است!

خاطره ها که نمیمیرن؛ میمیرن؟