‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

بنی آدم، بنی عادت عه و به همه چیز خو می‌گیره.

این سمفونی مرگ بود با چهار پرده؛ عشق، ترس، حقیقت، و سقوط!

تنها مرگ است که دروغ نمی‌گوید!

تنها بازه زمانی که "چرا تو همش مشکی می‌پوشی" نمی‌شنوم؛ محرمه.

ما اونقدرام نمی‌خواستیم زندگیمون جدی باشه! می‌خواستیم دو روز با خانواده و دوستامون وقت بگذرونیم و بعدش بمیریم.. چرا اینقدر برامون سخت گرفتنش؟!

می‌خواست تلاش کنه آدمارو دوست داشته باشه! اما هربار این موجودات یه سر و دو گوش بهش ثابت می‌کردن که ارزششو ندارن و جز نفرت و کینه لایق چیز دیگری نبودن.. وقتی تماشاشون می‌کرد، می‌فهمید چقدر می‌تونن کثیف باشن و پشت این نقاب مهربونشون، یه موجود فوق‌العاده زشت خوابیده که هر لحظه تغییر شکل میده...پس به این نتیجه رسید نمی‌شه دوستشون داشت، غیرممکنه!

از یجایی به بعد ترجیح دادم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانع‌شون کنم.

‌تربیت کردن آدما وظیفه شما نیست! هر کی مطابق استاندارتون رفتار نکرد، هدایتش کنید انتهای راهرو سمت چپ.

شب از خوابیدن فراریم، صبح از بیدار شدن.