پژواکِ خاطراتِ قدیمی•

https://t.me/mydaiirr

ونوس، در خلوت تاریک خانه‌اش نشسته بود، دیوارهای سرد دورش را در بر گرفته بودند، سکوتی سنگین که فقط صدای نفس‌های خودش را می‌شد شنید. شب بود و ماه پشت ابرها پنهان، او با نگاهی سرد و بی‌صدا، آرام آرام چشم‌هایش را بست، گویی می‌خواست برای همیشه در آرامش خانه‌اش غرق شود. صبح که شد، کسی او را نیافت، تنها چیزی که باقی مانده بود، چراغی خاموش در گوشه‌ی اتاق و نوشته‌ای ساده: «اینجا بودم، اکنون نیستم.»