motif

‏کاش آدما انقدر بد نبودن، من بعضیا رو واقعاً دوست داشتم.

لبریز شده‌ام، گاهی شادی از لب‌هایم فرو می‌ریزد و گاه غم؛ اما زور غم بیشتر است. نه اینکه قلدری کند... که می‌کند؛ اما نه، شادی‌ها کم‌اند و اندوه زورش می‌چربد. ـ سبز #مه‌جان

شادی اکتسابیه عزیزم؛ برای شاد بودن تلاش کن.

و اما ای تن، آینه‌ی روح تو در پساسوی کدامین جسم می‌تپد؟ ـ سبز

لباس عروس بچگیامو پیدا کردم، کلا انقد بودممم🥲🥲🤏🤏🤏🤏🤏🤏🤏

سال‌ها پرسیدم از خود کیستم؟ آتشم؟ شوقم؟ شرارم؟ چیستم؟ دیدمش امروز و دانستم کنون او به جز من، من به جز او نیستم ـ مولانا

اما او جانش را به من سپرد و من تنها یک جان باخته‌ام که برای جان او سپر گرفته‌. ـ سبز

احساسی که خاطره بهت می‌ده واقعیه، ولی برداشتی که از اون احساس می‌کنی، همیشه واقعیت بیرونی نیست. یه مثال ساده‌: فرض کن یه نفر وقتی بچه بوده، هر بار بارون می‌اومده، مادربزرگش براش آش می‌پخته. سال‌ها بعد، هر وقت بوی بارون میاد، دلش گرم می‌شه. اینکه بارون برای اون آدم حس امنیت داره، معناست. ولی اینکه بارون ذاتاً امنیت میاره، حقیقت نیست. خاطره‌ها به اتفاقات رنگ می‌دن. این رنگ‌ها واقعی‌ان، ولی همیشه تصویر کامل واقعیت بیرونی نیستن. ـ بخشی از یک گفت‌وگو

ـ خاطره‌ها و زخم‌ها برای انسان معنی می‌سازن ـ خاطره‌ها معنا می‌سازن اما همیشه حقیقت نمی‌سازن ـ بخشی از یک گفت‌وگو

غیراجتماعی بودن نسبی من می‌تواند به مردم‌گریزی تعبیر شود، مشخصه‌ای که البته نشانهٔ عقل سلیمی است که تنهایی و خلوت با خودش و کتاب‌هایش را به معاشرت‌های بیهوده و گفت‌وگوهای پوچ ترجیح می‌دهد.                                                                       ـ تنگنا از لیانید آندری‌یف.

اندوه از چشمانم می‌چکد و از لبانم می‌گریزد.

زخمت شايد تقصير خودت نباشه اما درمان شدنت مسئوليت خودته!

🫂🫂

به که بسپارمت ای خاک به بادت ندهد؟ به که بسپارمت ای خاک که ویران نشوی؟ ـ بی‌جان

و من تک‌تک ابرهای آسمانم را باختم و به تماشای این حزن ریسمان‌های برافراشته‌ام را رج به رج بافت میزنم. آسمان من از اندوه سرخوش گشته و دیگر شادی را میلی به این دیار نیست. #مه‌جان