ماهـــی

💙

تو دوباره خورشید رو ملاقات کردی. 🍂🍁

با تو.

«تولدت مبارک» امسال آبی تر بودی-

•💙

●💙

من واسه تو می‌خوندم تا تو فقط برقصی به ضرب مورس، به دیوار بینمون با خشم چشماتو ببند که آزادی صداست. از دل خشونت، که نیروی ناکامی ماست. من دیگه این رویا رو می‌ذارم رو آب تو این بی‌عدالتی با قافیه ها.

آبی بودی، دریا شدی.

از آخرهفته‌هایی که باید در جاده تردد کنم و چندین بار ماشین‌های‌‌ حمل دام زنده را ببینم تنفر دارم. حجم عظیمی از بوی خون و بی‌رحمی در آن جاده هاست.باعث می‌شوند در ذهنم چندین بار آن‌جاده‌ها را نابود کنم تردد در آن جاده‌ها را ببندم تا این‌قدر طبیعی نباشد دیدن چشم های معصومی که به کشتارگاه‌ها می‌روند و این‌قدر راحت می‌شود از کنارشان سبقت گرفت.چشم هایی که امروز از کنار ما عبور می‌کنند و فردا تبدیل می‌شوند به تکه‌های پر زرق‌وبرق و رنگی داخل سوپرمارکت‌ها و هیچ‌کس از این تبدیل‌شدن‌ها نمی‌پرسد. یک روز رئیس سازمانی می‌شوم و تمام کشتارگاه‌ها را در مرکز شهر برپا می‌کنم و دیوار تمام‌شان را شیشه‌ای می‌کنم. ماهـــی/۲۳ آبان/۱۴۰۴

_روحم مال خودم است. آن را به هیچکس نداده‌ام. آن را مثل بعضی‌ها که قول و قرارشان را فراموش کرده‌اند نفروخته‌ام. روح من فروختنی نیست. به پایت می‌گذارمش. گرچه از قرار معلوم سر دل هم می‌شود چک‌و‌چانه زد! • بانوی میزبان|فئودور داستایفسکی روح، ۱۸۹۸ از یوزف مندل "Ghost, 1898" By Josef Mandl

«به اندازه‌ای که دور شدی از خودت به اندازه‌ای که غم‌هات رو با کار و کلاس پر کردی، به اندازه‌ای که یادت رفت خودت رو به اندازه‌ای که مدتی با دوست‌هات حرف نزدی، به اندازه‌ای که چند وقته یادت رفت ساز و قلم دستت بگیری، به اندازه‌ای که مدتی مامان رو بغل نکردی، به اندازه‌ای که مدتی گریه نکردی... به اندازه‌ی همه‌ی قوی شدن هات،تبریک می‌گم بزرگ شدی و الان وقت دویدناته.»

با حقوقِ آذر.

💛💙