ماهـــی

عزیزم زود برگرد خانه اگر وقت تلف کنی تاب ندارم حتی یک دقیقه صبر کنم. آخر فقط حرف این چند ساعت نیست من از وقتی راه رفتن را یاد گرفتم منتظر بوده ام منتظر آن آرامشی که تنها صحبت با تو آن را به ارمغان می آورد. جان سباستین

دعا کردم کسی را داشته باشی که بتواند برای تمام جنبه های فوق العاده‌ات ارزش قائل شود و قدرشان را بداند. نوشته آن ولک کراوس برای دخترش ایمی

روزهای عجیبی رو می‌گذرونم؛ خیلی عجیب. از دور همه‌چی مرتبه. صبح‌ها مثل یه جراحم. دستکش استریل می‌پوشم، تیغ جراحی رو برمی‌دارم. دست چپم رو می‌ذارم سمت چپ قفسه‌ی سینه‌م و با دست راستم تیغ جراحی رو برمی‌دارم. از بالای استخوان جناغ برش می‌دم، در امتداد خط وسط می‌آم پایین و به پایین جناغ می‌رسم. تیغ رو می‌ذارم روی میز، با دست‌هام دو طرف پوست رو به خارج می‌کشم و حالا قلبم رو می‌بینم؛ مضطرب و لرزان می‌تپه. ازم خشم داره، منم ازش خشم دارم. با دو دستم برش می‌دارم و زیر پاهام له‌ش می‌کنم. تویی که برای من نتپی، نیازت ندارم. به ادامه‌ی زندگیم می‌پردازم؛ کار می‌کنم، می‌رم کلاس، دوره می‌بینم. شب برمی‌گردم به تخت‌خواب؛ عمل جراحیم رو شروع می‌کنم. قلب مچاله‌شده رو می‌ذارم سر جاش، بخیه می‌زنم و درد می‌کشم. شروع می‌کنم به گریه کردن. چشم‌هام رو با دست‌هام می‌پوشونم، به قلبم اجازه می‌دم سوگواری کنه و درد بکشه و به مغزم می‌گم: «این بار نوبت تو نیست. تا صبح حق اینه که درد بکشه و گریه کنه.» و از خستگی می‌خوابم.

حالم خوبه، خیلی خوبه؛ ولی فقط کافیه یادش بیفتم، یاد یه حرف، یاد یه رفتار، یاد یه انتخاب، یاد یه کار. دیگه نمیتونم بایستم، می‌شینم اشک هام رو با زانوهام پاک می‌کنم دوباره بلند می‌شم دوباره زندگی می‌کنم.

این پیام من رو فوروارد کنین داخل چنلتون و کتاب روانشناسی‌ای که مناسب این روزهاتون هست رو پیشنهاد می‌کنم. اگه دیلی هست که می‌خونم و بر اساس نوشته‌های اخیرتون معرفی می‌کنم. اگه هم دیلی نیست، می‌تونین یه پاراگراف درباره‌ی ذهیت این روزاتون بنویسید، من بر اساس همون بهتون معرفی کنم ✨️🌚

سرم پر از ایده ست، قلبم پر از غم. قلبم میخواد متوقف شه، ذهنم نجاتش می‌ده.

🖤

تا کی می‌خوای خودت رو انتخاب نکنی؟تا کی؟!

🦋

از دست‌هایت عکس گرفتم چون تنها چیزی که از وجودت مانده و از هم نپاشیده همین دست‌هاست. کاش کسی جایی منتظرم باشد| آناگاوالدا