پلان ۲۷

من با غذا و خوراکی ازدواج کردم.

یه زندگی شاد همیشه خصوصی میمونه عمومی بشه فاتحه اش خوندس

:))))

ارتباط گرفتن با همکار و ساختن تعامل سازنده، از ساختنِ یک دوستی هم سخت‌تره. چون «دوستی» یعنی بیا باهم راحت باشیم، اوکی؟ ولی تو با ورود به محیطی که برات ناآشناست، حتی نمی‌دونی تا چه حد می‌تونی راحت یا ناراحت باشی! ولی باید بتونی به اندازه بخندی، بخندونی، سکوت و تحمل کنی، جواب بدی و مقابله کنی و... تقریبا چند سالی می‌شه که هنوز بلدش نشدم، اما جدا دارم تمرین می‌کنم، هر صبح و هر لحظه. موضوعی که درمورد خودم فهمیدم «اضطراب» هست. اضطراب من از اینجا میاد که یادم رفته زندگی گاهی یعنی فقط تفریح کردن و یاد گرفتن! جدی فکر کردم همه چیز خیلی مهمه و این کار رو برام سخت کرده. شدیدا روی دلخور نشدنِ دیگران حساسم و شدیدتر اینکه به همه‌ی جزئیاتِ منظور دیگران دقت می‌کنم که مبادا دوست‌نداشتنی باشم. شاید عجیب باشه، ولی آره. ساعت‌ها نشستم خودم رو تحلیل کردم. نیاز به آنالیز بیشتری هم دارم. باید یاد بگیرم. باید درستش کنم. و این چیزی نیست که تو از محیط بیرون کمک بگیری، بلکه باید دست به دامان زمان بشی و مدام مغزت رو با محیط جدید و آدم‌های جدید تِرِین کنی. مثلا این محیط کار جدید من که ۱۴ نفر رو شامل می‌شه مجموعا، همه نوع آدم و از همه جور رده‌ی سنی داخلش هست. هر کدوم‌شون سبک شوخی خودشون رو دارن و درمورد بعضی‌هاشون که من حتی نمی‌فهمم این که گفت الان جدی بود یا شوخی و بابت اینم حس بد به «خودم» پیدا می‌کنم، فکر می‌کنم مشکل از کج‌فهمی منه! نمی‌دونم. بارالها خودت درستش کن، واقعا دلم نمی‌خواد برای این مسائل انرژی بذارم. دوست‌دارم به قول معروف زودتر قلق‌ش دستم بیاد!

واقعا تو این وضعیت هیچ راهی نمی‌بینم جز این‌که همه به هم کمک کنیم تا از این گردنه‌ی سختی عبور کنیم. بهترین کار اینه هر کسی حسابی از خودش و عزیزانِ دور و برش مراقبت کنه.

«درد چیز عجیبی است؛ وقتی آن را به جان می‌خری و ادامه می‌دهی، دیگر فقط رنج نیست؛ تبدیل می‌شود به بخشی از چیزی که تو را ساخته است.»

پیرمرد و دریا

واقعا تنها چیزی که آرزو دارم همینه که تا قبل از هزینه‌ی بیشتر دادن، اون جمعی از مردم که خوابن یا خودشون رو به خواب زدن (کماکان که در کنارِ همه دارن از این شرایط اذیت می‌شن و به نحوی قربانی سیستم هستن)، به آگاهی دست پیدا کنن و در ساید درست تاریخ قرار بگیرن و دست از پرستشِ آزارگرشون بردارن. شاید این فقط یک رویا باشه، اما من بهش فکر می‌کنم، می‌خوامش و تلاشم رو می‌کنم.

چیزی که ما رو از هدف دور می‌کنه، همون چیزیه که سیستم سالهاست روی اون سرمایه‌گذاری کرده: چند قطبیتی. در حالی که همه توی یک کشتی هستیم و در حال غرق شدن، اما برخی منفعلن، بعضی با چکش به کشتی می‌کوبن به اسمِ نجاتش و برخی هم فدا می‌شن و هزینه‌ی آگاهی دسته‌ی دیگری رو می‌دن.

باید احساسات و هیجانات رو گذاشت کنار و یک بار و برای همیشه، برای خودمون، آینده و گذشتگان، در کنار هم باشیم. هر کسی به شیوه‌ی خودش این مبارزه رو خیلی منطقی ادامه بده. یکی با نوشتن، یکی با هنر، اون یکی با آموزش و...

از نظر خودم در صورتی که همه‌ی مردم، تاکید می‌کنم «همه» باهم متحد باشن، قشنگ خواهد بود. امیدوارم چیزی که باعث ریختن خون بیشتر می‌شه، چند دستگی و اختلاف بین خود مردم عادی نباشه.

امیدوارم همین‌طور باشه.

‌ قشنگه :)

شما بگید.

‌ نظرت درمورد اینده چیه؟

وظیفه‌ی ما، به‌تنهایی و باهم، این نیست که درد و فقدانی رو صرفا حس کنیم و بعد تلاش کنیم اون رو کم کنیم، بلکه اینه که بفهمیم این حوادثِ تحول‌ساز، چه چیزی رو می‌تونه درونمون بیدار می‌کنه.

باشد که آگاه و بیدار و هوشیار باشید!

اون فقط یه رهگذر بود...

با رسیدن قیمت دلار به ۲۵۲هزار تومن، دستمزد پایه نیرو کار در ایران به ۶۴ دلار سقوط کرد! آخرین بار سال ۱۳۵۴ حقوق نیروی ساده این میزان بوده، ولی با توجه به تورم جهانی، ارزش اون حقوق در اون زمان، چیزی حدود ۳۷۸ دلار بود! با این حساب در ۱۰۰ سال گذشته چنین درآمد پایینی بی‌سابقه هست. • Amir Mokhtari

موفق شدن، تعداد کمی هدف می‌خواد؛ و بی‌نهایت تمرکز.