نوفپ رُشدیسم فردی

میدونی تابحال حس کردی اختلال دوشخصیتی داری؟ ینفر داخل ذهنت عاشق رشد و پیشرفت و انضباط و ... است ینفر هم اصلا براش مهم نبست این چیزا فقط لذت میخواد و گند میزنه به زندگیت😂😎 این متد یه روشیه برای درست کردن این وضعیت، چون یا عالی داری پیش میری موفقیت و ... غرق شدی یا اینکه افراطی میری تو فاز لذت🙂‍↔️ این برای توئه.

«وقار یعنی به خودت اجازه بدی درد رو حس کنی، بدون اینکه دست به خودت بزنی؛ خودتحقیری، ارزونه، تحملِ محترمانه گرونه.»

@ACT_PODCAST #حق اگه این حرف یه نقطه‌ی ضعفِ همیشگی‌ات رو لمس کرد، یه 🏆 یا هر ری‌اکشن دیگه‌ای بزن، ببینیم چند نفر می‌خوان به‌جای فحش دادن به خودشون، کنارشون بنشینن.

فاصله‌ی بین «دانستن» و «عمل کردن»، بزرگ‌ترین بحرانِ نسلِ ماست.

ما می دونیم باید چیکار کنیم اما در لحظه‌یِ بحرانی سیستمِ عصبی‌‌مون شکست می‌خوره. «متااسکریپت» فقط یک کتاب نیست؛ یک پروتکلِ مهندسیِ رفتار هست. برایِ اینکه بفهمی چرا تویِ لحظاتِ سخت علیه خودت اقدام می‌کنی و چطور باید این چرخه رو تو نطفه خفه کنی. این اثر، نقشه‌یِ راهِ معماریِ ذهنیِ توئه. 🔻 جزئیات رونمایی در تصویر: به دلیل محدودیتِ پشتیبانی، این قیمتِ ویژه فقط برای 30 نفرِ اول که پیام بدن فعال هست بعدش به قیمت عرضه برمیگرده. اگر آمادگیِ خروج از چرخه‌یِ تکرار و شروعِ عملِ واقعی رو داری: پیام بده: متا برای ترک اینستاگرام، پورن، سیگار، ... ایجاد عادت های تمرکز، کار عمیق و باشگاه... #متااسکریپت 🎧@ACT_PODCAST

«متهمِ بی‌گناه: میل جنسی یا سوختِ اشتباه‌مصرف‌شده؟»

اگه میل جنسی‌ات دشمن نیست، بلکه سوخت اشتباه‌مصرف‌شده‌ست، حاضری نگاهت بهش رو عوض کنی؟

#nanoPOD ⏳@ACT_PODCAST

«وقتی از هر درد کوچیکی فرار می‌کنی، مغزت یاد می‌گیره تو ظرفیت نداری؛ از امروز، حداقل یک احساسِ ناخوشایند رو تا آخرش تحمل کن، بدون فرار.»

@ACT_PODCAST #حق اگه این جمله تونست یه تیکه از دردت رو به چشم خودت بیاره، یه 💔 یا هر ری‌اکشنی که حس‌ات رو نشون می‌ده بزن، ببینیم چند نفر می‌خوان با دردشون روبه‌رو بشن، نه فرار کنن.

میدونم یکم بلنده ولی اگه فرسودگی زیاد تجربه میکنی به دردت میخوره.

الاکلنگ درد و لذت؛ داستانِ یه فرسودگی تمیز و مرتب یه مدت بود تصمیم گرفتم: «این‌بار بازی رو درست می‌رم. قدم‌های کوچیک، با درک خودم. سه‌تا نیاز اصلی هم جدی:

۱. پیشرفت ۲. تفریح و استراحت ۳. ارتباط و معنویت.»

اولش همه‌چی قشنگ بود. یه کم درس، یه کم دوره ساختن، یه کم ورزش، وسطش استراحت، گاهی خلوت با خدا، رفاقت. زندگی داشت می‌اومد روی غلتک؛ انگار الاکلنگ درد و لذت، بالاخره داشت تعادل می‌گرفت. ولی بعد چی شد؟ همون داستان تکراری... کم‌کم یه صدای حرصی تو ذهنم بلند شد: «ببین وقتی این‌قدر خوب جواب گرفتی، اگه بیشتر فشار بیاری، اگه تفریح رو کم کنی، اگه خواب رو بزنی، اگه فقط کار کار کار، می‌دونی کجا می‌رسی؟! بزن بریم بالا، تا تهش.» و من؟ منم طبق معمول گول خوردم. آروم‌آروم تفریح و استراحت رو قیچی کردم. خواب کم شد. دلمشغولی‌ها همه شدن: درس، پروژه، دوره، محتوا، تمرکز. نتیجه‌ی کوتاه‌مدت؟ خارجی‌هاش جذابه: کار راه می‌افته، خروجی میاد، احساس قدرت می‌کنی، از خودت کیف می‌کنی. ولی پشت صحنه؟ خستگی لایه‌لایه جمع می‌شه. بدن شروع می‌کنه به غر زدن، ذهن سنگین می‌شه، تمرکز کم‌کم خیس و شُل می‌شه. اینجاست که استعاره‌ی «الاکلنگ درد و لذت» می‌زنه بیرون: - وقتی سمت دردِ پیشرفت رو خیلی سنگین می‌کنی، یعنی فقط کار، فقط فشار، فقط باید و نباید، اون طرف الاکلنگ – یعنی لذت – می‌ره بالا، میلش وحشی می‌شه. یه‌هو می‌بینی میل به لذتِ بی‌کیفیت مثل موج می‌کوبه تو صورتت: فرار، حواس‌پرتی، اسکرول، اعتیادها، تخلیه‌های بی‌هدف… - از اون طرف، وقتی سمت لذت رو زورکی سنگین می‌کنی، یعنی فقط خوشیِ لحظه‌ای، فقط فرار، پیشرفت و معنویت رو می‌ذاری لبِ پرتگاه، الاکلنگِ درد بعداً تلافی می‌کنه: عذاب وجدان، شرم، سقوط اعتمادبه‌نفس، حس «من آدم حسابی نیستم» میاد سراغت. این چرخه فرسودگی، اگه به رادار درونت گوش ندی، ماه‌ها و سال‌ها دنبالت می‌کنه. یه مدت تا خرخره تو درد، بعد یه مدت تا خرخره تو لذت؛ هی این‌ور اون‌ور، مثل بچگی که می‌نشستی رو الاکلنگ و یکی هی محکم هل می‌داد. من اینو بارها تجربه کردم، تازه همین اخیر هم دوباره خوردم تو صورتش. راهش چیه؟ به‌نظرم نه «قانون‌های سفت و سخت» نجاتت می‌ده، نه «ول کن همه چی رو، بذار زندگی کنه خودش». راهش اینه که هر روز، هر لحظه، اتصال‌تو به نیازهای اصیل حفظ کنی: - پیشرفت، ولی نه به قیمت له کردن بدن و روح. - تفریح و استراحت، ولی نه به قیمت فرار از خودت. - ارتباط و معنویت، ولی نه به شکل وظیفه خشک؛ بلکه به‌عنوان چیزی که واقعا دلت می‌خواد. ممکنه یه جایی از مسیر، این «قوانین سفت و سخت» خودشون تبدیل بشن به خواسته‌ی دلی؛ یعنی نظم و دیسیپلین، حس آزادی بده، نه زندان. ولی تا قبل اون نقطه، اگه نقش پلیس مغز رو بازی کنی، تقریباً تضمین می‌کنی که الاکلنگ درد و لذت، هر چند وقت یه‌بار برگرده و لهت کنه. به‌جای اینکه خودتو مجبور کنی «همیشه در حالت اوج باشی»، بیا رادار و قطب‌نمای درونیت رو فعال نگه دار. هر روز چند بار به خودت چک کن: الان دارم بر اساس نیازهای اصیلم زندگی می‌کنم یا بر اساس یه سری قانون خشک که فقط می‌خوان منو “قابل قبول” کنن؟ اگه این داستان تو هم هست، و راه حل میخوای، من تو متااسکریپت و مینی‌دوره ردیاب احساسات داریم دقیقاً همین الگوها رو می‌ذاریم زیر میکروسکوپ:

چطوری الاکلنگ درد و لذتت رو ببینی، چطور به‌جای خودت‌خراب‌کردن، رفتار و هویتت رو آگاهانه، قدم‌به‌قدم بازطراحی کنی.

آخرش داستان ساده‌ست: نه قهر با درد، نه اعتیاد به لذت. فقط یه تعادل زنده، که هر روز با خودت آپدیت‌ش می‌کنی.

چرا همه چی خوب پیش میره ولی یهویی جا میزنیم برمیگردیم به الگوهای رفتاری قبلی؟

یه هفته خوبیم یه هفته بد...؟ 🎧@ACT_PODCAST

این چرخه برات آشناست؟ شروع کوچیک-->موفقیت--> تعادل-->حریص شدن--> کار زیاد--> فرسودگی--> لذت طلبی عجیب-->شروع کوچیک ......

ببین، وقتی این چنل رو روی Mute می‌ذاری، مغزت داره ما رو می‌فرسته تو لیست «پیام‌های بی‌اهمیت»؛ درحالی‌که اینجا از نوروساینس، ACT، فیزیک ذهن و روابط داریم خوراک ارتقای مغز می‌دیم. هر نوتیف این چنل می‌تونه به‌جای مزاحمت، یه جرقه‌ی رشد باشه تو شبکه‌های عصبی‌ات. اگه حواست رو می‌خوای از اسپم‌ها حفظ کنی، کاملاً حق داری؛ فقط یادت نره این چنل از جنس اسپم نیست، از جنس آپدیت مغزه. پس اگه برات رشد مهمه، یه Unmute کوچیک می‌تونه شروع یه بروزرسانی زندگی بزرگ باشه. همین یه کار کوچیک میتونه به مغزت سیگنال بده که " ازین به بعد رشد کردن تو اولویت منه...!"🙂‍↔️⚡️

مخصوص مرد ها بعد کات اشتباهی که خیلیا میکنن، رفتن تو فاز پول درآوردن و بهتر شدن و رشد فردی افراطی یا خودتخریبی مثل پناه بردن به سیگار ... هستش. اما قبل اینا یه لحظه ترمز کن و اینارو انجام بده، ساده و موثر و علمی: 1. یه تایمر 5 دقیقه ای بزار تنها باش، تو اون تایم هیچ کاری نکن.

بدون هیچی، تو اون 5 دقیقه هر حسی که داری رو واقعا حس کن، بغض، میل به گریه، تپش قلب، دلتنگی ببین دقیقا کجای بدنته؟ چه شکلیه؟ اگه یه بچه بود اون بچه بهت چی میگفت؟

2.یه نفر رو بغل کن.

آره یه نفر رو بغل کن، همینطوری، چون بهش نیاز داری .

3. از یه نفر هم جنس خودت تعریف کن.

یه چیزی ازش رو بهش بگو که تابحال بهش دقت نکرده بودی.

4.با یک نفر درمیون بزار.

حتی اگر کسی رو نداری میتونی از مشاوره اجتماعی به شماره 1480 درمیون بزاری.

یک باور اشتباه هم وجود داره اونم اینه که آقایون دیرتر میتونن با قطع اتصال عاطفی کنار بیان تا خانم ها و این یه چیز طبیعیه، ولی خیر این به این دلیل هستش که دخترا سیستم پشتیبانی اجتماعی قویتری دارن(یه دوست صمیمی صمیمی)+ با احساساتشون نمیجنگن و میپذیرنشون + به خودشون اجازه میدن گریه کنن و ناراحت باشن. در نتیجه احساسات تخلیه میشن و پردازش میشن، اما بخاطر باورهایی که مردا برا خودشون ساختن که مرد گریه نمیکنه و مرد بی احساس و منطقیه و ... با سیگار و پورن و موزیک و ... افراطی هیچوقت اجازه پردازش اون حس رو به خودشون نمیدن، انگار اون حس مثل یکی که پشت در وایستاده و در میزنه تا بیاد مهمونت شه و بره پشت در مونده و هر چقدر بیشتر در رو هل میدی تا نتونه بیاد داخل اون دوستای خودشو میاره و تو به محرک ها و اعتیاد های قویتری برای بیرون نگه داشتنشون و بی حس کردن خودت احتیاج داری.

برای روز مبادا سیو کن. امیدوارم مرهم امروزت باشه به یه نفر بفرست که امروز نیازش داره. #روابط_سالم #Mini 🎧 @ACT_PODCAST

«اگه چیزی رو نمی‌گیری، مغزت ارتقا می‌گیره تا نسخه‌ی بهترشو شکار کنی.»

#قانون_زندگی 🎧 @ACT_PODCAST

بچه ها سوال هاتونو برام بفرستید، بر اساس اونا ویس و پست ضبط/میسازم. میخوام دغدغه های شما اوکی بشن و بتونید ارتباط بگیرید. هر چیزی، در مورد اعتیاد، ارتباط، مطالعه یا ... @AH_HABIBPM اگرم پیوی راحت نیستید تو ناشناس بفرستید https://telegram.me/BChatsBot?start=sc-jHRNSy0dcu

خواب، فقط «یه کار روزمره» نیست؛ دکمه‌ی آپدیت مغزه.

#nanoPOD ⏳@ACT_PODCAST

به 1.313 مین مشترک کانال مینی دوره "تفکر سیستماتیک برای طراحی و تغییر رفتار" هدیه میشه.🎁

یه گنجشکِ گرسنه، هر روز می‌اومد لبِ پنجره‌ی یه مغازه‌دار. مغازه‌دار براش یه دونه نون خرد می‌ریخت. گنجشک خوشحال می‌گفت: «چه آدم خوبی! هر روز یه دونه مجانی…» کم‌کم، مغازه‌دار شروع کرد زمانِ دونه دادن رو عوض کردن؛ یک‌بار وسط ظهر، یک‌بار نزدیک غروب، یک‌بار وسط استراحت گنجشک. گنجشک، هر صدای باز شدن پنجره، حواسش می‌پرید. بالاخره، دیگه نمی‌تونست روی هیچ شاخه‌ای آرام بشینه؛ همیشه منتظر «صدای بعدی» بود. نوتیفیکشن‌ها، همین دونه‌های مجانی‌ان: به تو نمی‌گن «تمرکزت رو نابود کن»، فقط می‌گن: «یه پیام اومد، یه لایک شد، یه خبر تازه.» و تو، مثل گنجشک، به‌جای اینکه رو شاخه‌ی کار و درس آرام بگیری، همیشه منتظر «دونه‌ی بعدی» می‌مونی.

«دل به هر کس نده ای دلبر من

که در این کوی، بسی دانه و دام است»

ــ حافظ

اگر می‌خوای دوباره شاخه‌ای برای تمرکز داشته باشی، باید بعضی از این دونه‌های ظاهراً مجانی رو عمداً نادیده بگیری. #داستانی 🎧 @ACT_PODCAST

«دردِ رشد، موقته؛ ولی حسِ “عمرمو حروم‌کرده‌ام” می‌تونه تا آخر عمر بمونه؛ امروز فقط یک تصمیم سخت ولی درست بگیر.»

@ACT_PODCASR #حق اگه یه تصمیم سخت تو ذهنت پرید بالا، یه ⚡️ بزن، شاید یکی دیگه هم جرأت کنه اون تصمیم لعنتی رو بگیره.