Coconut diaries

عکسای اینجا هم همش شده قهوه و شیرینی! دیگه دوست ندارم باز همینو بذارم. تو مدیای کانال انگار فودبلاگرم درحالی که فقط بنده شکمم.

هیشکی هم نیست یه چایی دست ما بده.

تو عکس‌های امروزم شبیه زندایی‌ها افتادم.

مادرم، فوق تخصص انداختن استرس‌هایی که هرگز بهشون فکر نمی‌کردم، به جون من.

از نظر هیجانی، نیاز به دریافت پیام از کسی که انتظارش رو ندارم دارم. یا کلا نیاز دارم به دریافت پیامی که انتظارش رو ندارم.

چرا پست گذاشتن توی تلگرام انقدر راحت و دلنشینه ولی توی اینستاگرام استرس و عذاب داره؟ چون اونجا منو می‌شناسن؟

یافته هفتم با تاخیر زیاد: قبل از اینکه خبرای خوب رو به بقیه بدی اول ازشون بپرس حدسشون چیه، می‌فهمی چی از نظرشون بهترین خبره!

بهش می‌گم یه خبر خوب دارم، حدس بزن چیه؟ می‌گه: اومدی شمال؟ خبر خوبم که این نبود، ولی اینکه رفتنت برای یکی خبر خوبی باشه، دوست داشتنیه.

برای شروع‌های جدید ذوق دارم.

من قانون قاعده دین رو نمی‌فهمم، اگه من خدا بودم بنظرم مردا باید لباس بلندتر می‌پوشیدن نه خانما.

چقدر دلم برای آدمای زیادی تنگه و چقدر دورم از همه‌شون.

آدمیزاد چقدر برای ذره‌ای دوست داشته شدن دست و پا می‌زنه!

هی میام یه چیزی بگم بعد اینجوری‌ می‌شم که اصلا چه اهمیتی داره؟ who cares؟ این چرت و پرتا چیه میگی؟ بعد پاک می‌کنم می‌رم به زندگیم می‌رسم.

عکس‌های رندوم از favorites گالریم

کاش چیزای دیگه‌ توی لیوانم بود.

درمقابل هرباری که از حسم صحبت کردم هم عن و عذاب وجدان دریافت کردم.

حالا من ده سال تراپی برم که یاد بگیرم چجوری با آدمای اشتباه بُر نخورم! مگه بیست و اندی سالی که هرروز گسلایت شدم و به روانم تجاوز شده پاک می‌شه؟