من!

اسمش را می‌گذارم زندگی. با این‌که خوب می‌دانم هر واژه‌ای که بخواهم در نسبت با آن تعریف شوم، یا هر عبارت و موضوعی که ذیل مضمون آن قرار گیرد، فرسنگ‌ها فاصله دارد. اسمش زندگی است. خوب می‌‌شناسمش. خودت هم حسابی در آن غرق هستی. شاید نمی‌دانی. شاید نمی‌فهمی. اسمش ولی همین است. زندگی. چیزی که «همواره می‌آید». نه آنکه لحظه‌ای تنهایت بگذارد و برود ها! نه. امّا چون حس تعلیق، چون حس آزار و چون حس هشدار، همواره می‌آید. نمی‌توانی خودت را از آن برانی. فکر می‌کنی که می‌توانی. فقط فکر. زندگی، تکراری‌ست. حالم را به هم می‌زند. استعاره و آرایه را چه کار کنم؟ وقتی تحت عنوان زندگی‌ست. نفرتم را کجای اندامِ بی‌بدنِ مرگ جای دهم؟ به کدام صورتِ بی‌صورتِ زندگی سیلی بزنم؟ از کدام رنجِ بی‌شمارِ بی‌نهایتِ بی‌حد و مرزِ کسل‌کننده‌ی تمام‌نشدنی، التماس کنم؟ کدام امید را از مالامالِ دروغ و وهم و سراب و خیال، طلب کنم؟ چه می‌گویی؟ اسمش را می‌گذاری زندگی خب مگر چاره‌ی دیگری هم هست؟ مگر همه‌چیز همین اسمِ لعنتی‌ست؟ آه! واقعاً کاش همه‌چیز فقط یک اسم بود. بازی با کلمات. شنا در استعاره‌ها. خواب در انتزاع و مرگ در استعلا. امّا زندگی، که اسمش را چیز دیگری نمی‌توانی بگذاری، نمی‌توانی فراموشش کنی و نمی‌توانی کاری برای رنج و دردش انجام دهی، همین‌جاست. خیره و نزدیک. همین حوالی. ترسناک و نامتناهی. باد سردی می‌وزد که نسیمِ نفسِ اوست. آه، نسیم زیادی شاعرانه است. زندگی یک متنِ خشکِ انزجارآورِ طولانی‌ست که نه می‌توانی از خواندنش کور شوی و نه از او چشم برداری. رویا نبین. دست بردار. زندگی رویا نیست. زندگی همان چرخشِ روزمره‌ی موقتی و عذاب‌آوری‌ست که به عبث، می‌خواهی از آن جدا شوی. بیهودگی‌ات را داد می‌زنی. تا کجا؟ تا آستانه‌ی مُردن، بیهودگی‌ات را داد می‌زنی. __بداهه‌هایی در خیال (از شما🌱)

قبل‌ترها وقتی به خودم فکر می‌کردم، لبخند می‌زدم و یه جاده‌ی چهار فصل تو ذهنم نقش می‌بست. حالا یه کوچه‌ی بن‌بست می‌بینم، که هیچ رهگذری رو نگه نمی‌داره. یک زمانی تاری بود، پناهی بود برای عنکبوت‌های سیاه، حالا اما گوش من به صدای سقوط اجرام سیاه عادت کرده. بدنم ذره‌ذره جر خورده و من رد پای قدم‌های آدم‌هارو می‌بینم لبه‌ی پرتگاهی که ساختم. دنیا بزرگ‌تر شده و من خوشم میاد خالی‌ترش کنم. از همه‌ی چیزهایی که یک زمانی دوستشون داشتم و از آسیب‌ها و غرایز و شهوات و هوس‌های شیاطین. بزرگ‌ترها راست می‌گفتن، من باورم نشده بود.

من همان آوازِخوانِ مردمِ پاکم هنوز.

هنوز هم قلب‌ها به شکنجه‌ی امید آغشته‌اند؟ که جایی خبری هست هنوز؟

how is your heart today?

نیکو نیست بی‌روح شدن با اندیشه‌های میرا. امّا نیکوست گفتگویی و گفتن عقیده‌ی دل را، و شنیدنْ بسیار از روزهای عشق و کارها که پیش آمده است. __فریدریش هلدرلین

برکه‌ی ساکن غم را، سنگریزه‌یی -که شاید از دست کودکی، به شیطنت رها شده بود- به موج انداخت. چه نسیم دیوانه‌کننده‌ی غم‌انگیزی! تو کجا هستی؟ تو کجا بودی؟ آن‌که به من گفت: «اینک بهار!» که بود؟ نمی‌دانم. نمی‌دانم. ‏__عباس نعلبندیان

از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی __حافظ

امشب بلدم به شب نگاه کنم. پس اینجا رو از شعر پر می‌کنم.

و هارلم می‌گوید: اندامم جنگلی است و ایامم کوهستان، چگونه جامه‌ی باد بر تن نکنم؟ __آدونیس

از شما.🌱

رفته بودم سر حوض تا ببینم شاید، عکس تنهایی خود را در آب، آب در حوض نبود. ماهیان می‌گفتند: «هیچ تقصیر درختان نیست.» ظهرِ دم کرده تابستان بود، پسر روشن آب، لب پاشویه نشست و عقاب خورشید، آمد او را به هوا برد که برد. به درک راه نبردیم به اکسیژن آب. برق از پولک ما رفت که رفت. ولی آن نور درشت، عکس آن میخک قرمز در آب که اگر باد می‌آمد دل او، پشت چین‌های تغافل می‌زد، چشم ما بود. روزنی بود به اقرار بهشت. تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی، همت کن و بگو ماهی‌ها، حوضشان بی آب است. باد می‌رفت به سر وقت چنار. من به سر وقت خدا می‌رفتم. __سهراب

نمی‌شه از تصویر حرف زد و از سهراب نگفت. :)

صدا کن مرا صدای تو خوب است صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید. در ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم. بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهاییِ من بزرگ است. و تنهاییِ من شبیخون حجم ترا پیش‌بینی نمی‌کرد و خاصیت عشق این است کسی نیست بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت میان دو دیدار قسمت کنیم بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم بیا زودتر چیزها را ببینیم ببین، عقربک های فواره در صفحه ساعت حوض زمان را به گردی بدل می‌کنند بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌ام بیا ذوب کن در کف دست من جرمِ نورانی عشق را مرا گرم کن و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد و باران تندی گرفت و سردم شد آن وقت در پشت یک سنگ، اجاق شقایق مرا گرم کرد. در این کوچه‌هایی که تاریک هستند من از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسم من از سطح سیمانی قرن می‌ترسم بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد. مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا و من، در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو بیدار خواهم شد و آن وقت حکایت کن از بمب‌هایی که من خواب بودم، و افتاد حکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم، و تر شد بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند در آن گیر و داری که چرخ زره‌پوش از روی رویای کودک گذر داشت قناری نخ زرد آواز خود را به پایِ چه احساس آسایشی بست بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید و آن‌وقت من مثل ایمانی از تابش استوا گرم، ترا در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید. __سهراب