”ماه

این روزا بیشتر از همیشه، قدرِ بودنتو می‌فهمم. کوچولوی دوست‌داشتنی من❤️

ادم واقعا قدر ارامش رو وقتی می‌فهمه که دیگه ندارتش... وقتی یه عزیز مریض میشه و یه‌دفعه همه‌ی فکر و ذهنت میره سمت اینکه چی میشه، حالش چی میشه، فردا چه خبری قراره بشنوی. از اون روز به بعد، دیگه سلامتی کسی که دوستش داری میشه بزرگ‌ترین ارزوت، یه خبر خوب میشه تموم چیزی که می‌خوای، و چند ساعت بی‌دغدغه میشه چیزی که حاضری براش هر کاری بکنی. اون موقع تازه می‌فهمی چقدر روزای معمولی قشنگ بودن. همون روزایی که فکر می‌کردی اتفاق خاصی توشون نمی‌افته؛ عزیزات سالم بودن، خیالت راحت بود، شب می‌خوابیدی بدون اینکه هزار تا فکر توی سرت بچرخه. ادم تازه می‌فهمه ارامش یعنی همین چیزای ساده. یعنی یه روز بگذره و نترسی، یه شب بخوابی و دلت شور نزنه. کاش قبل از اینکه یه اتفاق سخت بیفته، می‌فهمیدیم چقدر خوشبخت بودیم که فقط دغدغه‌مون چیزای معمولیِ زندگی بود.

خسته‌ام. خیلی خسته‌.

خدایا نیاز دارم جوری درستش کنی که هیچ‌جوره باورم نشه. قربونت برم معجزه‌ای می‌خوام درحد خدا بودنت.

حالِ هیچ‌کدوممون از حالِ تو جدا نیست مامان لبخند تو که باشه، من، داداشام، بابا و همه‌مون یه جور عجیبی اروم می‌شیم. انگار برای خوب بودنِ خودمون هم، اول باید تو خوب باشی.

مامان، تو رو که نگاه می‌کنم، می‌فهمم چقدر حالِ همه‌مون به تو وصله.

اگه پیامتون رو دیدم و جواب ندادم، لطفا به حساب بی‌توجهی نذارید. این روزا ذهنم اون‌قدر درگیره و شرایط روحیم اون‌قدر به‌هم ریخته‌ست که خیلی وقتا حتی نمی‌دونم چی باید بگم. بعضی پیام‌ها رو می‌خونم، دلم می‌خواد جواب بدم، ولی واقعا توانش رو ندارم و می‌ذارم برای بعد... و بعد دوباره انقدر درگیر می‌شم که نمی‌رسم.

هیچ مادری نباید درد بکشه... و هیچ فرزندی نباید این درد رو تماشا کنه.