محبوبم رسول اللهﷺ

🕊 گاهی از دنیا خسته می‌شوی؛ دلت می‌خواهد از همه‌چیز و همه‌کس فاصله بگیری و بروی، اما خودت هم نمی‌دانی کجا و چطور... گاهی حتی نمی‌دانی چگونه حالِ قلبت را برای آدم‌ها توضیح بدهی از چه راهی، با کدام کلمات، وقتی خودت هم برای این همه آشفتگی، واژه‌ای پیدا نمی‌کنی. اما هرچه بیشتر فکر می‌کنی، می‌بینی قرار نیست کسی کاملاً تو را بفهمد. آدم‌ها هرچقدر هم دوستت داشته باشند، باز هم به عمق بعضی از دردهای قلبت راهی ندارند. گاهی حتی به مردن فکر می‌کنی؛ اما ناگهان به عزیزانت میرسی و می‌بینی هنوز کسانی هستند که دلت نمی‌آید تا ابد رهایشان کنی... گاهی هم به رفتن فکر می‌کنی؛ به جایی دور، خیلی دور از تمام آدم‌ها. جایی که هیچ‌کس تو را نشناسد و هیچ‌کس از تو چیزی نخواهد. اما کمی که بیشتر تصورش می‌کنی، می‌بینی هرجا بروی، آسمان همان آسمان است و زمین همان زمین؛ آدم‌ها هم، با تمام تفاوت‌هایشان، باز آدم‌اند. و عجیب‌تر اینکه خداوند زندگی را چنان آفریده که انسان، هرچقدر هم از آدم‌ها خسته باشد، نمی‌تواند برای همیشه در تنهایی دوام بیاورد. پس شاید مسئله فقط خستگی از دنیا نباشد... شاید ریشه‌ی بسیاری از این خستگی‌ها، این سرگردانی‌ها و این دل‌گرفتگی‌ها، جایی عمیق‌تر از دنیا باشد؛ آنجا که مخلوق از خالقش فاصله گرفته است. 🔹کمی که عمیق‌تر به خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم قلبم هرچقدر هم میان آدم‌ها و دنیا دنبال آرامش بگردد، باز چیزی کم دارد؛ چیزی که هیچ‌کس و هیچ‌چیز نمی‌تواند جای آن را پر کند. و وقتی در ذهنم دنبال راهِ درمان می‌گردم، دوباره به همان نقطه می‌رسم: به بازگشت... به نزدیک شدن... به همان خدایی که از او دور شده‌ام. شاید قرار نیست همیشه از دنیا فرار کنیم؛ شاید گاهی باید از خودمان، از غفلت‌مان و از فاصله‌ای که میان ما و خدا افتاده، فرار کنیم و دوباره به سوی او برگردیم. چون بعضی خستگی‌ها با خواب درمان نمی‌شوند، بعضی تنهایی‌ها با آدم‌ها پر نمی‌شوند، و بعضی زخم‌ها را فقط همان کسی می‌تواند آرام کند که از ابتدا از حالِ قلبمان باخبر بوده است. ❤️‍🩹 گاهی تنها چیزی که قلب خسته‌ات می‌خواهد، این است که دوباره راهِ خانه را پیدا کند؛ خانه‌ای که هیچ‌وقت از آن رانده نشده‌ای... فقط کافی است برگردی... @mahbubamrasulallah🖊