کفیل‌ | kafil¹³³

در برخی منابع روایی شیعه آمده است که گروهی درباره امیرالمؤمنین علی(ع) غلو کرده و برای او مقام الوهیت قائل شدند.

««يا قوم، غلب عليكم الشيطان، إن أنا إلا عبدُ الله، أنعم عليَّ بإمامته وولايته ووصية رسوله، فارجعوا عن الكفر، فإني عبدُ الله وابنُ عبده، ومحمدٌ خيرٌ مني، وهو أيضاً عبدُ الله، ونحن بشرٌ مثلكم.»»

«ای مردم! شیطان بر شما چیره شده است. من جز بنده خدا نیستم؛ خداوند به من امامت و ولایت و وصایت پیامبرش را عطا کرده است. پس از کفر خود بازگردید. من بنده خدا و فرزند بنده او هستم؛ محمد(ص) از من برتر است و او نیز بنده خداست؛ و ما انسان‌هایی مانند شما هستیم.» در ادامه این نقل آمده است که گروهی از این عقیده بازگشتند، اما گروهی بر عقیده خود اصرار کردند و طبق گزارش روایت، امام علی(ع) آنان را مجازات کرد.

📚 منبع: بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج ۲۵، باب «نفی الغلو»، ص ۲۶۵–۲۶۶

نتیجه روشن است: در عقیده امامیه، امام علی(ع) هرگز ادعای خدایی نکرد و کسانی را که برای او مقام الوهیت قائل می‌شدند، غالی و خارج از اعتقاد صحیح می‌دانست.

🔴 فجاء عمر رضي الله عنه حتى سلّم عليهم ثم جاوزهم فجلس علیٰ المنبر فكبّر عليه، قال : فظننا أنه سيتكلم، فرفع رأسه فحمد الله وأثنی علیه، ثم قال : أيها الناس أوفوا الطحين واملكوا العجين، وخير الطحين ملك العجين، ولا تأكلوا البيض فإنما البيض لقمة، فإذا تركت كانت دجاجة ثمن درهم.

🔴 عُمَر ناگهان پیش آن‌ها آمد، به آن‌ها سلام کرد و سپس از کنارشان گذشت و بر منبر نشست. مردم برایش تکبیر گفتند. گفتند : فکر کردیم که ایشان سخنرانی خواهند کرد. سپس سرشان را بلند کردند، خدا را شکر و ستایش کردند و گفتند : ای مردم، آرد را به اندازه مصرف کنید و خمیر را با دقت درست کنید. بهترین آرد، خمیری عالی به دست می‌دهد. تخم‌مرغ‌ نخورید، زیرا هر تخم‌مرغی که باقی بماند، می‌تواند به یک مرغ تبدیل شود که ارزشش یک درهم است.

📚کتاب أخبار المدينة النبوية، جلد ٣، صفحه ١٢، ط دار العليان

🔹عدّة من أصحابنا ، عن أحمد بن محمّد ، عن محمّد بن الحسن ، عن عبيد اللّه الدّهقان ، عن أحمد بن عائذ ، عن عبيد اللّه الحلبيّ‌ ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : لا تكون الصّداقة إلاّ بحدودها ، فمن كانت فيه هذه الحدود أو شيء منها فانسبه إلى الصّداقة و من لم يكن فيه شيء منها فلا تنسبه إلى شيء من الصّداقة ، فأوّلها أن تكون سريرته و علانيته لك واحدة و الثّاني أن يرى زينك زينه و شينك شينه و الثّالثة أن لا تغيّره عليك ولاية و لا مال و الرّابعة أن لا يمنعك شيئا تناله مقدرته و الخامسة و هي تجمع هذه الخصال أن لا يسلمك عند النّكبات .

🔹عبيد اللّه حلبى روايت كرده كه حضرت آیت الله العظمی امام صادق صلوات الله علیه فرمودند : دوستى جز با حدودش ممكن نيست ، پس هركس اين حدود يا برخى از آن‌ها را داشت او را به دوستى برگزين و هركس چيزى از آن را نداشت او را به دوستى نگزين . و نخستين آن حدود اين است كه نهان و آشكارش براى تو يكى باشد و دوم اينكه كه آراستگى تو را آراستگى خود و ننگ تو را ننگ خود بداند ، و سوم اينكه مقام و ثروت او را نسبت به تو دگرگون نكند و چهارم اينكه آنچه توانايى دارد نسبت به تو دريغ نكند و پنجم كه همه ی اين صفات را جمع مى‌كند اين است كه تو را در هنگام بدبختى‌ها رها نكند .

📚اصول کافی جلد 4 صفحه 616 و 617