امامیه | رافضی

در برخی منابع روایی شیعه آمده است که گروهی درباره امیرالمؤمنین علی(ع) غلو کرده و برای او مقام الوهیت قائل شدند.

««يا قوم، غلب عليكم الشيطان، إن أنا إلا عبدُ الله، أنعم عليَّ بإمامته وولايته ووصية رسوله، فارجعوا عن الكفر، فإني عبدُ الله وابنُ عبده، ومحمدٌ خيرٌ مني، وهو أيضاً عبدُ الله، ونحن بشرٌ مثلكم.»»

«ای مردم! شیطان بر شما چیره شده است. من جز بنده خدا نیستم؛ خداوند به من امامت و ولایت و وصایت پیامبرش را عطا کرده است. پس از کفر خود بازگردید. من بنده خدا و فرزند بنده او هستم؛ محمد(ص) از من برتر است و او نیز بنده خداست؛ و ما انسان‌هایی مانند شما هستیم.» در ادامه این نقل آمده است که گروهی از این عقیده بازگشتند، اما گروهی بر عقیده خود اصرار کردند و طبق گزارش روایت، امام علی(ع) آنان را مجازات کرد.

📚 منبع: بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج ۲۵، باب «نفی الغلو»، ص ۲۶۵–۲۶۶

نتیجه روشن است: در عقیده امامیه، امام علی(ع) هرگز ادعای خدایی نکرد و کسانی را که برای او مقام الوهیت قائل می‌شدند، غالی و خارج از اعتقاد صحیح می‌دانست.