‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌حوࢪ‌سا؛ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌

زمستان امسال وطن نبود. سکوت بود که فریاد می‌زد، شب بود که نور می‌طلبید، بدنِ زخمی‌ای بود که ایستاده بود اما هر نفسش امید را می‌خورد. جوان‌ها نرفتند و نماندند فقط از نفسِ زندگی بریده شدند، مثل شعله‌ای که پیش از روشن شدن خاموش شود، مثل آبی که هرگز به رودخانه نرسد.. بی‌وداع، بی‌پایان، فقط خلأ. زمین سنگین شد، نه از برف از سایه‌هایی که قرار بود بخندند، عاشق شوند، گریه کنند، پیر شوند، و هیچ‌کدام تحقق نیافت. خاک پر شد از فرداهایی که حتی فرصتِ حسرت هم نیافتند. غم فریاد نزد فرو رفت، ماندگارشد و ریشه دواند در سینه‌ای که نفس را به زور می‌کشد، در نگاه‌هایی که یاد گرفتند به امید پشت کنند، در سکوت‌هایی که حقیقت در آن‌ها جان گرفت و گاه می‌سوزاند. این غم مهربان نیست آهسته نیست؛ هر روز کمی بیشتر می‌کُشد و نامش را همراهیِ بی‌پایان می‌گذارد. وطن ایستاد نه از توان، از اجبار چون افتادن اعتراف به همه‌ی نبودن‌هاست. ایستاد با شانه‌هایی که جوانی روی آن‌ها له شد، با حافظه‌ای که هر قدمش ردِ درد و جان است. این زمستان می‌گذرد اما ما نه!ما با چیزی زندگی می‌کنیم که نام ندارد، که روی سینه می‌نشیند، نفس را می‌گیردو یادآوری می‌کند که بعضی زخم‌ها تا ابد زنده می‌مانند و در همان زندگی، به ما یاد می‌دهند که چگونه در دلِ سنگینی باز هم نفس بکشیم.