لاجوردی.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ پدرم سال‌ها قبل از گرفتنِ مادرم، سرکار می‌رفت؛ قبل این‌که ذوق موتور خریدن به سرش بیفتد، سرکار می‌رفت. اجاره‌ی دوماه پیشِ خانه‌مان‌ را زانوهایش‌ دادند. خرج شام‌مان را هم کمر و نخاع‌اش‌ می‌دهد. قبل این‌که خواهرم به دنیا بیاید، دستانِ مادرم هنوز بلور بود. پدرم بازو و توان داشت. اما حالا، دستش خرجِ لباس‌هایمان‌ شده. برای جهزیه‌ام، چشمانم را خرج کردم... جور نشد. خواهرم اما، هزینه‌ای که برای زندگی داد سنگین‌تر بود. ما قسمتی‌ از تن‌مان، اما او همه‌اش را فروخت... تا خرج زندگی‌‌اش را بدهد. اما بدهکاریم. هنوز هم بدهکاریم. انگار که در جنین، زندگی‌ را به ما نسیه دادند‌... که در عمر، خرد خرد، قسط‌قسط و ذره‌ذره، پس بدهیم. از ما چیزی نمانده. جز هزینه‌ی ریه. جز جنازه‌ی لگدمال‌شده‌ی خواهرم، زندگیِ نکرده‌ی پدر و مادر و جوانی‌ِ هدر رفته‌ام... جوانیِ هدر رفته‌ام.

ترنج؛

‌ ‌ ‌‌   ‌