KAİZEN

من مراقب خودم هستم. هرچه منزوی تر، کم دوست تر و بی ثبات تر باشم، از خودم بیشتر راضی خواهم بود‌.

این وضعیت برای ما افسرده‌های مجرب و باسابقه هم غیر قابل تحمله، ببین دیگه افسرده‌های ورودی جدید و جونیور دارن چی می‌کشن. : Potanciel

با خودم می‌جنگم و از خودم شکست می‌خورم‌.

امید در من شبیه چراغی نبود که راه را روشن کند؛ بیشتر شبیه عادتی بود که نمی‌گذاشت خاموش شوم.

با توجه به اوضاع اقتصادی اگه بمیرم تا چند سال سنگ قبر ندارم.

هر روز دنبال راهی بودم که با او صحبت کنم. ارتباط زورکی‌ای که ساخته بودم، مثل نخی بود که هی کش می‌آمد و کش می‌آمد و در معرض پاره شدن بود. آخر برای هم‌صحبتی با او چه بهانه‌ای داشتم؟ اسمش را می‌پرسیدم؟ می‌گفتم پدرت چه‌کاره است؟ یا آیا در شهر شما هم باران می‌بارد؟ صدایش آواز بود؛ آوازی شبیه اعلام آزادی. مسخ شده بودم، غرق شده بودم، دفن شده بودم. اما ناامید نه. هرچند در مسیری قدم می‌زدم که فقط خودم در آن بودم اما هیچ هدفی جز دیدارش نداشتم؛ مثل بارانی که تنها بلد است ببارد. اگر نخ پاره می‌شد، مهم نبود. من تا همان‌جا هم زندگی کرده بودم.

«دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه تاریخ است؟ و چرا آدم‌ها در یاد من زندگی می‌کنند و من در یاد هیچ‌کس نیستم؟»

اینی که ما داریم زندگی نیست؛ زندگی باید چیزی بیشتر از نفس کشیدن و ادامه دادن باشه.

بهم قول می‌دی اگه مسیرو جور دیگه‌ای می‌رفتیم، نتیجه همین نمی‌شد؟

برای فراموش کردن غم قبلی غم بزرگ‌تری سراغت می‌آد. و من از این چرخه متنفرم.

می‌رم ویدیویی که همیشه ناراحتم می‌کنه رو نگاه می‌کنم، چون مغزم برای بیدار شدن به برانگیختگی احتیاج داره.

وقتی می‌بینم برای آدم‌های زیادی اهمیت دارم در نظرم زندگی با ارزش‌تر می‌شه.عجب چیزیه دوست داشته شدن!

«آدم‌ها فقط یک بار می‌مردند و همین یک بار چه فاجعه دردناکی بود.»

کاش جایی‌ رو داشتم که بتونم به اونجا فرار کنم.تنها جایی که دارم توی خودمه.خودم کجاست؟گوشه رینگ، اعماق دریا، میدون مین، ته دره، توی باتلاق.

واقعا تاریکی نداره تَه.

همه چیز انقدر به‌ هم‌ ریخته و رو به سقوط و زواله که انجام هرکار مفیدی برام مسخرست. روزی هشت لیوان آب خوردن مسخرست.رعایت هکسره و علائم نگارشی مسخرست.مدیتیشن و ورزش کردن مسخرست.درس خوندن و یادگیری مهارت‌های جدید مسخرست.کار کردن و پس‌انداز کردن برای رسیدن به آرزوهامون مسخرست.محدودیت استفاده از گوشی و حذف قند مسخرست.در نهایت تلاش برای داشتن روان سالم از همه بیشتر مسخرست.

کاش این مقوله ″بلا تکلیفی″ از دنیا حذف می‌شد.

تو متفاوتی، به بقیه نگاه کن، اونا فقط کلماتن؛ در حالی که تو شعری!