خطِ فاج

عزیزم، حبسیم تو طاقت طاق شده‌ و نفس‌‌های بریده‌‌‌‌بریده‌‌ی زمان، خمیدگیِ سگرمه‌‌‌ها و چشم‌‌‌های بی‌خواب و نور سرمازده‌ی همین حوالی‌؛ جایی بین دوام آوردن و کم آوردن، بین «صبر داشته باش» و «دیگه بسه».

«آخر مگر چطور می‌شود انسانی که هر روز لبخند می‌زد چنین تلخ از خود به جای بگذارد؟»

-زندگی در میان خون

اتفاقا این روزا صدا از دیوار درنمیاد، ولی وقاحت، بی‌شرمی، بی‌رحمی و گستاخی، واضح‌تر از همیشه فریاد می‌زنه.

فکر کنم همین که شما با بلندگو الله و اکبر گذاشتید اما مرگ بر دیکتاری که بقیه با صدای خودشون میگن اون رو کاور کرده گویای همه‌چیزه.

"حالا فقدان انسانیت را روی کره‌ای که در آن زندگی می‌کردیم با تمام وجودم حس می‌کردم."

شاید خودمون کوچیک بودیم ولی دردامون بزرگ بودن.

‏نظریه نامحبوب: اگه یه نفر داره ورزش می‌کنه، کار می‌کنه، زبان می‌خونه، درس می‌خونه و و و و.... دلیل نمی‌شه غمگین نباشه، دلیل نمی‌شه‌ حالش خوب باشه. هرکس یه جوری سعی داره دووم بیاره! -nazaninin

نیستم و دست‌ودلم به کار نمی‌ره، اما مجبورم هر صبح خودمو سنجاق کنم به کاری که باید تا سال بعد تموم بشه؛ با غم نبود استادی که هر روز می‌دیدمش، و کشته شدنش، زخمیه که هر روز زبونمو بند میاره.

مامان بزرگ راست می‌گفت، به سن و سال بالا رسیدن کار راحتی نیست. واقعا نیست. من تا همین‌جا رو هم به زور اومدم‌‌.

نذار کارت رو تموم‌شده حساب کنن؛ ادامه دادن تو، بدترین خبر برای کساییه که امیدشون به ناامیدی تو بسته شده.

به خودت بگو حق داری حالِ خوبت رو داشته باشی، هرچند کم‌رنگ‌تر از قبل؛ حق داری از غم‌ها در بری، حتی به اندازه‌ی یه نفس کوتاه.

وقتی صحبت از اتحادِ جمعیه، منفعت طلبی و خودتو فقط دیدن خیلی کریهه.

یادتون نره؛ اونا از ناامیدی شما امیدوار می‌شن و از اندوه و فروپاشی‌تون تغذیه می‌کنن. نذارید این وضعیت از پا بندازتتون؛ چون دقیقاً همون چیزیه که می‌خوان.

از این لحظه تا لحظه‌های قبل، از این شنبه تا شنبه‌های پیشین و از ۴۳۲۰۰ دقیقه‌ای که گذشت، چندهزار نگاه پر کشید، چندهزار لبخند گم شد و چندهزار دل شکست.

زخم‌هامون تازه نیست، خستگی‌هامون قدیمی‌تر از این حرف‌هاست، کم اذیت نشدیم، هر کدوم یه جایی شکستیم و از بغضی که راهی برای فریاد نداشت تو خودمون پیچیدیم؛ حالا نیش زدن به دل‌های زخمی بی‌معنیه، تو این روزها بیشتر مرهم هم باشیم.

رو زندگی‌مون چاوشی دائما داره می‌خونه،ای دریغا،ای دریغا.از جوانی،ازجوانی.

"تو باید زنده بمانی، چون که تنها تو می‌توانی صدای ما را به گوش دیگران برسانی. باید بجنگی، حتی اگر برای بقا تنها یک لحظه فرصت داشته باشی؛ چون در این لحظه است که مفهوم آزادی و زندگی معنا پیدا می‌کند. عشق به آزادی از دل عاشقانی می‌آید که نمی‌خواهند در ظلم و تاریکی بمانند."