باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

این پیام رو فروارد کنید توی چنلتون تا امشب بر اساس وایب چنلتون یه متن ادبی کوچیک راجع بهتون بنویسم.🖤

وقتی فشار روانی طولانی و فرسایشی می‌شه، ذهن شروع می‌کنه به ساده‌ سازی افراطی. دیدگاه‌های سیاه و سفید یا صفر و صدی، اغلب در همین موارد بوجود میان. برای خاکستری دیدن، باید روان رو آسوده کنی عزیزم.

پرونده‌های باز فکری، فضای ذهن رو اِشغال می‌کنن و مثل یه برنامه‌ی باز توی کامپیوتر، توان و انرژی‌ت رو می‌بلعن.

این حجم از افت IQ ایرانی جماعت واقعاً نگران کننده‌ست

اگر قصد دارید به کسی این حرف رو بزنید، سعی کنید پا در کفش اون بزارید، یا اینکه تلاش کنید به اون فرد کمک کنید تا اون ساید از واقعیت هارو بتونه ببینه و تجربه کنه. تو به پرنده ای که بخاطر شانسش کنار مرغا بزرگ شده نمیتونی از راحتی و لذت پرواز حرف بزنی، مگر کمک کنی و یادش بدی.

خیلی از دیدگاه ها (بدبین، خوشبین بودن) خیلی مواقع جزو انتخابات فرد نیستن، شانس و نحوه بزرگ شدن و زندگی اونها دخل بزرگ در دیدگاهشون داره نمیشه از فردی که از کودکی با مشکلات دست و پنجه نرم میکرده و چندان رنگ خوشی رو ندیده، انتظار داشت دیدگاهی مثل کسی داشته باشه که از بچگی همه چیز براش فراهم بوده و به خوبی جلو میرفته پس این حرف که فلانی چقدر خوشبینی/دنیا رو به چشم بد میبینی، چرا یکم نگاهتو تغییر نمیدی؛ اندک زیادی چرت محض هست، چراکه چیزی که از بچگی شکل گرفته و hardened شده، تغییرش فرایند زجر آوری خواهد بود

اگر آدمی هستین چیزها زود یادتون میره، و حس بی کفایتی یا هیچکاری نکردن تو زندگی دارین، حتی با کارهایی که میکنین خوبه که یک مجموعه از کار ها که مفید هستن و در جهت رشد یا حفظ سلامتتون هستن رو لیست و track کنید مثلا یک برنامه هست به اسم Habits (ممنون از دوست گلی که بهم معرفیش کرد💋) برنامه هاتون رو لیست میکنید و میتونید برای هرکدوم معیار قابل سنجش مناسبشو بزارید بعد از انجام اون کار ثبت کنید به مرور که جلو میرید، دیدن روند انجام و مقدارش کمک میکنه کمی اعتماد بنفستون بالا بره و انگیزه تون هم برگرده نیازی هم نیست کار سخت یا پیچیده ای باشه

مهم‌ترین قسمت تعادل اینه که تو دوز مناسب هرچیزی و‌ تو زندگیت پیدا کنی و سعی کنی همون‌طوری نگهش داری.

اخجون فیلم جدید که ندیده باشم🥰

-Inside Llewyn Davis (2013 https://t.me/averagebpdguy

یادت که نرفته ویل؟ باید درست همونقدر قوی باشی که واقعی هستی. وقتی یه نقش قوی‌تر از خودت بر میداری، سنگینی ماسکش کمرت رو نه همون لحظه، اما رفته رفته خم میکنه و یه روز به خودت میای و میبینی دیگه نه توان راه رفتن با اون ماسک رو داری، نه توان دیدن چیزی که این همه مدت پشتش مخفی میکردی. همیشه خودت بودن خواستنی تره، پس تو هم بخواش.

«خودت رو به‌خاطر زودتر ندونستنِ چیزهایی که فقط زمان می‌تونه یادت بده، ببخش.»

چاره چیست عزیزم...