حسین قتیب

من هم «صلح عزتمند» می‌خواهم. واقعاً می‌خواهم. و اگر از «صلح عزتمند» حرف می‌زنم، منظورم یک شعار سیاسی نیست. برای من خیلی ساده است: صلحی می‌خواهم که در آن مردم ایران مجبور نباشند برای زنده ماندن، هر تهدید و تحمیلی را بپذیرند. صلح عزتمند یعنی صلحی که در آن یک ملت مدام با تهدید به نابودی تمدنی، ترور، حمله به زیرساخت‌ها و ویرانی نیروگاه‌ها و پل‌هایش پای میز مذاکره کشانده نشود. صلحی که معنایش این نباشد که «یا شرایط ما را بپذیرید، یا نوبت ترور و حمله بعدی می‌رسد». «چمن‌زنی» و ترور نمی‌تواند استراتژی یک صلح پایدار باشد. صلحی که بر ترس و تهدید بنا شود، بیشتر شبیه آتش‌بس موقت میان دو دور خشونت است. من صلح می‌خواهم، اما صلحی که در آن ایران بتواند با امنیت و عزت زندگی کند؛ نه صلحی که یک طرف اسلحه را بالای سر دیگری نگه دارد و از او بخواهد اسم این وضعیت را «صلح» بگذارد. برای رسیدن به چنین صلحی، راهی جز بازدارندگی نیست. بازدارندگی به معنای جنگ‌طلبی نیست؛ منطقش دقیقاً برعکس است: اینکه هزینه جنگ آن‌قدر روشن باشد که هیچ طرفی به آغاز آن وسوسه نشود. صلح واقعی زمانی ممکن است که طرف مقابل بداند ایران را نمی‌توان با تهدید به ترور، حمله و نابودی زیرساخت‌ها وادار به تسلیم کرد. صلح عزتمند، صلحِ بدون جنگ است؛ اما برای بدون جنگ ماندن، باید توانِ جلوگیری از جنگ را هم داشت.