˹ Med & Mind ˼

یه نکته باید بهتون بگم: دانشگاه مثل مدرسه نیست که سر کلاس همه چیز رو خوب یاد بگیری. فقط باید خودت بخونی و تلاش کنی. چه جمعیت کلاس باشه ۵۰ نفر چه ۲۰۰ نفر تو باید خودت بعدا درس رو بخونی. چون ماهیت درسها حفظی هست و برخی استادها هم نمی تونن حق مطلب رو ادا کنن. من وقتی خودم می خونم تازه متوجه میشم بنده خدا چی درس می داد، خصوصا برای بیوشیمی یا باکتری شناسی. آیا جمعیت کلاس تاثیر نداره؟ قطعا که داره، من این رو انکار نمی کنم ولی دوستان یه نکته دیگه بهتون بگم: توی کلاس های ۲۰۰ نفره فقط ۳۰٪ کلاس اشتیاق یادگیری دارن و ردیف های جلو میشینن تا خوب گوش کنن و نوت برداری کنن، بقیه زیاد گوش نمی دن و حتی براشون مهم نیست که کلاس چطور می گذره و برای حضور و غیاب میان که حذف نشن. من جز اون دسته ای هستم که خیلی زود میام تا جلو بشینم، برای اینکه شاید ۲۰٪ سر کلاس یاد گرفتم یا مطلب برام آشناتر شد و توی خونه بهتر یادش گرفتم. اگرچه اساتیدی داریم که اینقدر خوب درس میدن که باید نیم ساعت زودتر بیای تا بتونی ردیف جلو یا وسط بشینی تا بتونی از کلاس استفاده کنی. همه ما سر یه کلاس میشینیم برخی دانشگاه ها جمعیت کل کلاس رو به گروه هایی تقسیم کردن تا یادگیری بهتر باشه. برای درس های عملی هم گروه بندی میشیم. برای بالین هم گروه بندی می کنن.