˹ Med & Mind ˼

یه نکته باید بهتون بگم: دانشگاه مثل مدرسه نیست که سر کلاس همه چیز رو خوب یاد بگیری. فقط باید خودت بخونی و تلاش کنی. چه جمعیت کلاس باشه ۵۰ نفر چه ۲۰۰ نفر تو باید خودت بعدا درس رو بخونی. چون ماهیت درسها حفظی هست و برخی استادها هم نمی تونن حق مطلب رو ادا کنن. من وقتی خودم می خونم تازه متوجه میشم بنده خدا چی درس می داد، خصوصا برای بیوشیمی یا باکتری شناسی. آیا جمعیت کلاس تاثیر نداره؟ قطعا که داره، من این رو انکار نمی کنم ولی دوستان یه نکته دیگه بهتون بگم: توی کلاس های ۲۰۰ نفره فقط ۳۰٪ کلاس اشتیاق یادگیری دارن و ردیف های جلو میشینن تا خوب گوش کنن و نوت برداری کنن، بقیه زیاد گوش نمی دن و حتی براشون مهم نیست که کلاس چطور می گذره و برای حضور و غیاب میان که حذف نشن. من جز اون دسته ای هستم که خیلی زود میام تا جلو بشینم، برای اینکه شاید ۲۰٪ سر کلاس یاد گرفتم یا مطلب برام آشناتر شد و توی خونه بهتر یادش گرفتم. اگرچه اساتیدی داریم که اینقدر خوب درس میدن که باید نیم ساعت زودتر بیای تا بتونی ردیف جلو یا وسط بشینی تا بتونی از کلاس استفاده کنی. همه ما سر یه کلاس میشینیم برخی دانشگاه ها جمعیت کل کلاس رو به گروه هایی تقسیم کردن تا یادگیری بهتر باشه. برای درس های عملی هم گروه بندی میشیم. برای بالین هم گروه بندی می کنن.

همینطور که مستحضرید، ما توی ایران زندگی می کنیم و برنامه ریزی آینده اینجا چیزی جز رویاپردازی نیست. من بچگیم برای چهل سالگیم هم برنامه داشتم ولی الان حتی نمی دونم هفته های آینده چی میشه، شاید جنگ شد و همه چیز نابود شد. کی می دونه؟ شما نمی تونی حتی فردا رو پیش بینی کنی. ما هم نمی دونیم وزرات بهداشت در آینده چه برنامه ای برای این حجم از پزشک داره، پس الان نمی تونیم بگیم اتفاق خوشایندی هست یا واقعا تاسف برانگیز و ناامید کننده. من سعی می کنم نگران آینده نباشم تا حداقل به روح و روان خودم آسیبی وارد نشه. این تنها کاریه که از دستم بر میاد، اگر خودم رو نگران کنم هیچ کاری درست نمیشه و فقط به خودم آسیب زدم.