"بــرجِ تاریڪِ افڪار"

باید بدانی که زخم خنجر از پشت، چه دردی بر قلب می‌نشاند و تا چه حد طاقت‌فرساست. گفته بودم این جسم، سنگینی مهجوری را به دوش می‌کشد. اگر از فهم فراق ناآگاهی، پس معنیِ مهجور بودن نیز بی‌شک برایت چندان آشنا نیست. ای ارغوانی‌ترین نقطهٔ سوفار، که کمانه‌اش ضعیف‌ترین نقطهٔ بخت منفورم را نشانه رفته! من، همان روز که تو نفس‌هایش را در محراب معبودش به دار آویختی، مُردم. پس عقب بایست و تماشا کن موجودی را که می‌خواهد چگونه زیستن بدون تو را بیاموزد.

"انکار کن. هرچه بیشتر انکار کنی، من مصمم‌تر خواهم شد تا حقیقت وجودت را در آینهٔ چشمانم به تو نشان دهم."

他們說，凡是在霧中迷失的人，都不會回來… 但今夜，有人將自霧中而來，喚醒這個世界。

_ «آگاپهٔ من، تو خورشیدی که مدعی است نورش مهم نیست. اما بدان که حتی اگر تمام جهان را تاریکی فراگیرد، من با چشمانم روشنایی‌ات را خواهم دید و با وجودم گرمایت را حس خواهم کرد. تو تعریف من از مهم بودنی.»

–احساسات من همیشه مهم نبوده. فکر نکنم از این به بعد هم مهم باشه؛ مگه نه، آگاپه؟

هفته‌ها از آمدن "نارنجی" می‌گذشت. عمارت ویکتوریایی که سال‌ها در حبس نفس‌هایش زجر می‌کشید، حال با صدایِ پاهای کوچک و قهقهه‌های شفافِ پسرک، طعمِ بودن در جنگلی سبز و بارانی را می‌چشید. آن شب، توفان بی‌امان، محوطه‌ی حیاط را در هم می‌کوبید. برق رفته بود و عمارت در تاریکی و هجومِ صدای باد و باران می‌لرزید. الیوت، هفده‌ساله، با شمعی در دست، تمام خانه را زیر پا گذاشت تا نارنجی را پیدا کند. او را در کتابخانه‌ی کوچک و مخفی، پشت قفسه‌های متحرک یافت. پسرک، زیر پتویی بزرگ کز کرده بود و نورِ شمع، چهره‌ی معصوم و چشمانِ براقش را روشن می‌کرد. به پنجره‌ی بزرگی خیره شده بود که زیر ضرباتِ باران و رعد و برق می‌لرزید. _ «می‌ترسی؟» صدای الیوت نرم‌تر از همیشه بود. نارنجی سرش را تکان داد، اما لرزِ خفیف بدنِ نحیفش، حقیقتِ دیگری را فریاد می‌زد. _ «نه... فقط صداها خیلی بلنده.» وقتی الیوت کنارش نشست، فاصله‌شان آنقدر کم بود که گرمای تن هر دو در فضای نمناک یکی شد. ناگهان، حرکتِ ظریف پسرک را دید: کوچکترین انگشتش را به سمتش دراز کرده بود. وقتی الیوت انگشت خود را دور آن حلقه زد، این بار نه یک پیمان برادری، که "نخستین کلیدِ قلمروی ممنوعه‌ی قلبشان" بود. پسرک نجوا کرد: _ "می‌بینی؟ دنیا داره از هم می‌پاشه." _ «نه، نارنجی.» صدای الیوت، آرام و کودکانه شده بود. _ «دنیا نداره از هم می‌پاشه. داره تموم میشه... تا یه دنیای تازه، فقط برای ما دو نفر، از اول شروع بشه.» و سپس، در سکوتِ سنگینِ پس از این جمله، کلماتی را بر زبان آورد که تنها برای نارنجی معنا می‌داد؛ عبارتِ محرمانه‌ای که فقط معشوق می‌تواند بشنود: «بارانِ ستاره‌بارانم.» در آن لحظه، اتفاقی افتاد که از نظریه‌ی نسبیتِ عشق تبعیت می‌کرد؛ زمان ایستاد. نگاه کهربایی نارنجی نه با ترس، که با "شناختی باستانی" به او خیره شد. گویی روحشان در زندگی‌های گذشته‌ بی‌شمار همدیگر را می‌شناختند، و این دیدار، تجدید پیمانی بیش نبود. وقتی دستش را لمس کرد، برقِ آن از توفان بیرون قوی‌تر بود. این دیگر نوازش برادرانه نبود؛ "نقشه‌کشیِ یک قلمروی جدیدی" بود که فقط به آن دو تعلق داشت. و آن‌ها در حلقه‌ی نورِ شمع‌ها، در آستانه‌ی دنیایی نو ایستادند؛ جایی که فصلِ عشق تازه داشت از خواب بیدار می‌شد.