"بــرجِ تاریڪِ افڪار"

سائوداد، چنل پڪ استاتیڪ ‍ہای خاص

شکلی از نور روی دیوار افتاده است، معلوم نیست واقعی است یا خیال. «ما فقط بازتاب‌هایی هستیم در ذهن هم.»

بر قوسِ کمرت عبادت می‌کنم، چرا که مقدس‌ترین انحنای عالم است.

در سـایه‌یِ فـرداهایِ گمشده آخرین شمع روی میز هنوز می‌سوخت، ولی نورش دیگر چیزی جز سایه‌ای از حافظه‌ی تو نبود. سرد و بی‌رمق، مثل آخرین نبضی که بر گردن تو دیده بودم، پیش از آن که برای همیشه مرگ به اجبارِ تو زندگی را بدزدد. حالا در تاریک‌ترین کنج اتاقم روی زمین نشسته‌ام. همان جایی که همیشه وقتی صدای پدر از پایین پله‌ها بلند می‌شد، پناه می‌گرفتم تا اشک‌هایم را پنهان کنم. دیوار سرد را پشت سرت حس می‌کنی؟ من هر شب آن را حس کرده‌ام. اما امشب، سردی آن به استخوان‌هایم رخنه کرده؛ گویی این دیوار، سنگ قبر توست و من این‌جا، در کنج تنهاییِ خود، بر مزار عشقمان نشسته‌ام. چرا منتظر نماندی؟ فقط یک هفته... یک هفته‌ی نحس دیگر. می‌دانم... جوابت مثل خنجری تا منتهای قلبم فرو می‌رود: «چون دیگر توان نداشتم، آرتور. چون فرداهای تو همیشه در پس فرداها گم می‌شد.» راست می‌گویی. من قول‌های توأم با ترس داده بودم، وعده‌هایی پوچ از مزارِ آبی‌بمیر‌ِ امیدهای سرگردان. مشت‌های گره کرده‌ام را زیر میز پنهان می‌کردم، اما در نهایت، تسلیم شده بودم. وقتی لوسی با آن ورقه‌ی کوچک یادداشت تَرَک‌خورده‌ات آمد، دنیا از حرکت ایستاد. فقط چهار کلمه: «دیگر نمی‌توانم صبر کنم.» همان‌جا بود که غمِ زاده‌ از تیشه‌های درد در روحم فرو رفت. و منی که در اوج حماقت، گمان می‌کردم، تازه پیروز شده‌ام. تازه آزاد بودم که به دنبال تو بدوم، اما تو دیگر نیستی. اشک می‌ریزم، اما این اشک‌ها برای کیست؟ برای تو که رنج کشیدی و تنها ماندی؟ یا برای خودم؟ برای آن آرتور ترسویی که فکر می‌کرد عشق ورزیدن، یعنی پنهان کردن معشوق در سایه‌ها. شمع دارد خاموش می‌شود، غم‌زده‌‌ترین سرخ‌ معشوقِ من. با هر ثانیه، تاریکی این کنج عمیق‌تر می‌شود. و من می‌دانم که وقتی آخرین ذره‌ی نور بمیرد، چیزی برایم باقی نخواهد ماند؛ جز این نامه‌ی بی‌جان، و عشقی که دیر به آن اعتراف کردم. ولی بدان؛ ای مـاهِ تاریکِ من، که رویایِ داشتنت تا آخرین نفس‌های کیهـان متروکه‌ترین آرزویم باقی خواهد ماند. همیشه، تا آخرین نفس؛ آرتـور

آخرین شمعِ روی میز هنوز می‌سوخت، ولی نورش دیگر گرمایی نداشت. سایه‌های اتاق در حرکتی آرام و سنگین می‌لرزیدند، گویی خود فضای منحوس میان چهار دیوار، نفس‌های آخرش را می‌کشید. درست در مرکز این تاریکیِ ناآرام و مغشوش، "موراکِل" آن‌که نجوایِ پایان را می‌شنود؛ ایستاده بود خدای مرگی که وجودش سردتر از خلأ میان ستارگان به‌‌سـان ماده‌ی تاریک، می‌جوشید. چشمانش که کهکشانی از خاموشی‌های ابدی را در خود داشت، به بدن بی‌حرکت پسری بر تخت دوخته شده بود، کایلان. مأموریتش ساده به نظر می‌رسید؛ روحی که مدت‌ها پیش می‌بایست سفر خود را به سرای سکوت آغاز می‌کرد، اما چیزی در اینجا داشت اشتباه پیش می‌رفت. رشته‌ی نقره‌ایِ روح او، درخشان و محکم، هنوز به بدنش چنگ می‌انداخت، حال آن‌که باید مدت‌ها پیش پوسیده و از بین می‌رفتند. موراکل دستانش را پیش برد، انگشتانی باریک که می‌توانستند ذات وجود را از هم بگسلند. اما وقتی دست‌اش آرام به پیشانی کایلان نزدیک شد، موجی از گرما و نورِ زندگی چنان برخاست که او را یک‌گام به عقب راند. رشته‌های روح برق زدند و اتاق از نوری طلایی و زنده انباشته شد. بر روی سینه‌ی پسرک، نشانگاهی ظاهر شد؛ گل نیلوفر آبی که از دل تاریکی می‌رویید و می‌درخشید. این همان چیزی بود که محفل "سایرا"، خدایان مرگ، قرن‌ها در جستجویش بودند. "نفَسِ زِیانا"، قدرتی افسانه‌ای که نه تنها می‌توانست روح را از چنگال مرگ برهاند، بلکه قادر بود به موجودات بی‌جان، زندگی و امید ببخشد. قدرتی که می‌توانست "روح خفته‌ی" ماهیتی اساطیری، موجودی که گفته می‌شد رویایش جهان را از ورطه‌ی ناامیدی نجات خواهد داد را از خواب هزاران ساله بیدار کند. سوختن شمع آخر، حالا دیگر نه نشانه‌ی پایان، که نماد مقاومتی غیرمنتظره بود. موراکل احساس کرد که سرمای درونش برای نخستین بار دارد ترک برمی‌دارد. این تنها یک مأموریت ساده نبود؛ این نبردی بود بین دو اصل هستی؛ فرمانبرداری از قوانین ابدی مرگ، و طمع برای دستیابی به قدرتی که می‌توانست آن قوانین را برای همیشه زیر پا بگذارد. او شمشیر ساخته شده از مه تاریک را از غلاف بیرون کشید، اما نگاهش به آن نشانه‌ی درخشان بر سینه پسرک می‌رقصید و می‌لرزید. محفل سایرا به او دستور داده بود هر که صاحب این قدرت را یافت، نابود کند. اما در سکوت اتاق، تنها چیزی که می‌شنید ضربان آرام و سرسختانه‌ی قلب شخصی بود که مرگ، برای نخستین بار، از پذیرفتنِ روحش داشت سر باز می‌زد.

یک مورد رو انتخاب و به سبک خودتون ادامه‌ بدید: • «آخرین شمع روی میز هنوز می‌سوخت، ولی…» • «برایم نوشته بود: اگر این نامه به دستت رسید، یعنی هنوز زنده‌ام…» • «از ایستگاه چهارم که گذشتم، دیگه مطمئن نبودم دنبال چی‌ام..»

من عاشق سایه‌ات شدم، پیش از آن که خورشید چهره‌ات را به من نشان دهد.