" میهمان خانهِ ماه.

پرسید آدمی چه زمانی پخته می شود؟ گفتم: همان جایی که دیگر از کسی توقع ندارد.

مهم نیست شما چطور آدمی باشید، اینکه چقدر صلح جو یا مهربان باشید، دیگران فقط در همان عمقی که خودشان غوطه ور شده اند می توانند شما را ببینند شما می توانید تمام نور و عشق دنیا را به کسی عرضه کنید، اما اگر او جرئت نکرده باشد به تاریکی های درون خود نگاه کند، قادر به درک محبت شما نخواهد بود.

قرارمان همین بهار؛ زیر شکوفه های شعر، آنجا که واژه ها برای تو گل می کنند؛ آنجا که حرف های زمین افتاده، دوباره سبز می شوند قرارمان زیر چشم های تو؛ آنجا که شعر نم نم شروع می شود.

برایم نوشت: نازِ چشمانِ تو را قاب کنم در دلِ شب،تا که مهتاب ننازد به جمالش هر شب.

سرسبز ترین بهار تقدیم تو باد آواز خوش هزار تقدیم تو باد گویند که لحظه ایست روئیدن عشق آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد.

گفت: تو برای همیشه دست نیافتنی بودی، حتی وقتی به من نزدیک بودی… و من تورا با علم به این موضوع دوست داشتم.

شرمسار دستان توام وقتی به جای دستان من، قلم در دست می‌گیری تا بگویی دلتنگی. -نزار قبانی.

سبز می‌شویم از دل خاک، نور می آید به این پنجره، زنده خواهیم شد همچون بهار گویی که انگار هیچگاه مزه ی تلخی را نچشیده ایم. صبر داشته باش.

گفت: دل من آن روز سخت شکست؛ تکه تکه شد؛ اما چون عادت کرده بودم تکه هایش را جمع کردم و بهم چسباندم و بلند شدم انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده؛ فقط اندکی جراحت درونی.

تو خیال کردی رزهایی که به من داده ای فراموش شدند؟ من آنها را همچون بوسه ای لابه لای صفحات کتابم کاشتم؛ آنها هرگز نمردند.

گفت: خیال‌‌ ِچشم تو کارِ شراب خواهد کرد.

هوا قند است. زمین و زمان قند است. روحم بوی وانیل می دهد؛ عطر باران بر شکوفه؛ بوی کاه گل نم خورده؛ من چه سبزم امروز.

اینکه خودت و اهدافت رو بزاری اولویت زندگیت به معنی دوست نداشتن اطرافیانت نیست دختر جان. به نام تو،زن.