Mind | مایند

.

دو هزار مایل زیباست...

چارلز بوکفسکی در یکی از مصاحبه‌هایش می‌گفت: «هرچه از بشر دورتر باشم، احساس بهتری دارم... دو اینچ عالی است. دو مایل عالی است. دو هزار مایل... زیباست». برای فهمیدن اینکه چرا بعضی آدم‌ها به یک نقطه می‌رسند که همه‌چیز را رها می‌کنند و به‌طور مطلق از هیاهوی کلنی هشت‌میلیاردنفره‌ی مگس‌های پرسروصدا فاصله می‌گیرند، بد نیست نگاهی به رابطه‌ی نسبی مغز و محیط (در اینجا یک جامعه‌ی انسانی) بیندازیم... بوکفسکی احتمالا هیچ‌وقت هیچ‌چیز از نوروساینس نخوانده بود، اما به روش خودش فهمیده بود که دو هزار مایل فاصله یک ضرورت ساده برای بوکفسکی‌ماندن در جامعه‌ای‌ست که مدام می‌خواهد فردیت را از تو بگیرد و تو را به خودش شبیه کند. بعضی محیط‌ها لایق ماندن نیستند.

در کانال نوروساینس شناختی بخوانید -----------------------------------

@Mind_Cognitive

@MindResearchCenter

-----------------------------------

دوپامین مولکول لذت و شادی نیست.

اگر این روزها در فضای مجازی بگردید، می‌بینید چگونه آن‌ها که تریبونی دارند دوپامین را تحت‌عنوان «ماده‌ی لذت» به مخاطبان قالب می‌کنند. سوار بر همین موج، دستورالعمل‌های اینترنتی شبه‌انگیزشی آنقدر زیادند که بعید است حداقل به یک نمونه در این زمینه بر نخورده باشید. فروش توصیه‌های «دیتاکس دوپامین»، توضیح اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی با عبارت «هک‌شدن سیستم دوپامین» و ده‌ها محصول فرهنگی مشابه، همگی روی همین فرض ساده‌انگارانه بنا شده‌اند که دوپامین یعنی لذت...

متن کامل در کانال نوروساینس شناختی -----------------------------------

@Mind_Cognitive

@MindResearchCenter

-----------------------------------

دوپامین مولکول لذت و شادی نیست.

اگر این روزها در فضای مجازی بگردید، می‌بینید چگونه آن‌ها که تریبونی دارند دوپامین را تحت‌عنوان «ماده‌ی لذت» به مخاطبان قالب می‌کنند. سوار بر همین موج، دستورالعمل‌های اینترنتی شبه‌انگیزشی آنقدر زیادند که بعید است حداقل به یک نمونه در این زمینه بر نخورده باشید. فروش توصیه‌های «دیتاکس دوپامین»، توضیح اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی با عبارت «هک‌شدن سیستم دوپامین» و ده‌ها محصول فرهنگی مشابه، همگی روی همین فرض ساده‌انگارانه بنا شده‌اند که دوپامین یعنی لذت...

متن کامل در کانال نوروساینس شناختی -----------------------------------

@Mind_Cognitive

@MindResearchCenter

-----------------------------------

دوپامین مولکول لذت و شادی نیست.

اگر این روزها در فضای مجازی بگردید، می‌بینید چگونه آن‌ها که تریبونی دارند دوپامین را تحت‌عنوان «ماده‌ی لذت» به مخاطبان قالب می‌کنند. سوار بر همین موج، دستورالعمل‌های اینترنتی شبه‌انگیزشی آنقدر زیادند که بعید است حداقل به یک نمونه در این زمینه بر نخورده باشید. فروش توصیه‌های «دیتاکس دوپامین»، توضیح اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی با عبارت «هک‌شدن سیستم دوپامین» و ده‌ها محصول فرهنگی مشابه، همگی روی همین فرض ساده‌انگارانه بنا شده‌اند که دوپامین یعنی لذت...

متن کامل در کانال نوروساینس شناختی -----------------------------------

@Mind_Cognitive

@MindResearchCenter

-----------------------------------

دوپامین مولکول لذت و شادی نیست.

اگر این روزها در فضای مجازی بگردید، می‌بینید چگونه آن‌ها که تریبونی دارند دوپامین را تحت‌عنوان «ماده‌ی لذت» به مخاطبان قالب می‌کنند. سوار بر همین موج، دستورالعمل‌های اینترنتی شبه‌انگیزشی آنقدر زیادند که بعید است حداقل به یک نمونه در این زمینه بر نخورده باشید. فروش توصیه‌های «دیتاکس دوپامین»، توضیح اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی با عبارت «هک‌شدن سیستم دوپامین» و ده‌ها محصول فرهنگی مشابه، همگی روی همین فرض ساده‌انگارانه بنا شده‌اند که دوپامین یعنی لذت...

متن کامل در کانال نوروساینس شناختی مایند -----------------------------------

@Mind_Cognitive

@MindResearchCenter

-----------------------------------

اعتماد‌به‌نفس پرسروصدای کم‌فهمی

اگر از شما بپرسم سیفون توالت خانه‌‌ی‌تان دقیقا چطور کار می‌کند احتمالا احساس پیش‌فرض‌تان این است که جوابش را می‌دانید. اگر یک مداد دست‌تان بدهم و بگویم مکانیسم فیزیکی و گام‌به‌گام آن را روی کاغذ رسم کنید، باز هم چنین نظری دارید؟ مرز میان احساسِ فهمیدن و فهمیدن واقعی یک چیز در دستگاه شناختی انسان مرزی نامحسوس و خاکستری‌ست. ما هر روز با همین مغز که مسئله‌اش کارکرد و دفاع است تا واکاوی حقیقت، در هر زمینه‌ای که دلتان بخواهد از علم و فلسفه گرفته تا مباحث جامعه‌شناختی و سیاست و اقتصاد و فرهنگ ادعاهایی داریم و گاه مانیفست‌نماهایی پرطمطراق و قاطعانه نطق می‌کنیم. حرف‌ها و مواضعی که بیشتر اوقات بدون بررسی و بازبررسی ساده‌ترین مکانیسم‌های همان موضوع فریاد زده می‌شوند. در این یادداشت با هم به بررسی «توهم عمق تبیین» می‌پردازیم تا اطمینان حاصل کنیم که آیا ما صاحب باورهایمان هستیم یا باورهایمان صاحب ما.

در کانال نوروساینس شناختی بخوانید -----------------------------------

@Mind_Cognitive

@MindResearchCenter

-----------------------------------

اضطراب، ژنتیک و تغییر مغز تحت استرس و بی‌ثباتی‌های مزمن

شیوع اختلالات اضطرابی در جمعیت‌هایی که دهه‌ها زیر فشار بی‌ثباتی مزمن بوده‌اند تا ۴۰٪ بالاتر از میانگین جهانی است. ردپای این واقعیت ورای آمارهای روان‌شناختی، در سطح مولکولی نیز مشهود است. نکته‌ای که نباید فراموش کنیم این است که میزان اضطراب هم مثل بسیاری از چیزهای دیگر در زندگی‌مان، پیش از آنکه حتی متولد شویم تا حد قابل‌توجهی شکل و چهارچوب پیدا کرده. محیط تأثیرگذار است اما اینکه دو فرد چگونه به یک محیط مشابه واکنش می‌دهند بحث دیگری...

در کانال مدیکال نوروساینس بخوانید -----------------------------------

@Mind_Medical

@MindResearchCenter

-----------------------------------

الگوی هندسی فعالیت عصبی

مغز را می‌شود به‌جای یک انبار اطلاعات، یک فضای هندسی زنده دید که در آن الگوهای فعالیت شکل می‌گیرند و حرکت می‌کنند. در این نگاه، آنچه ما «فکر» می‌نامیم چیزی جز مسیرهایی محدود روی ساختارهای کم‌بعد در دل یک فضای بسیار پربعد نیست...

در کانال نوروساینس محاسباتی مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Computational

@MindResearchCenter

-----------------------------------

چرا جای هیچ اصلا چیزی‌ وجود دارد؟

از میان خیل فیلسوفانی که درگیر این سئوال شده‌اند، بیشترشان استدلال‌های خود را روی این فرض قطعی بنا کرده‌اند که جواب ضرورتا باید «چیزی» باشد. که خب، وقتی به خود پرسش بازگردیم کمی قضیه طنزآلود می‌شود. اگر جواب هیچ باشد، اگر این زنجیره واقعا به هیچ‌جایی وصل نباشد تکلیف چیست؟

متن کامل را در کانال فلسفه‌ی مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Philosophy

@MindResearchCenter

-----------------------------------

لیست کامل زیرمجموعه‌های مایند که از این پس به‌شکل مستقل فعالیت می‌کنند: 🟡 نوروساینس شناختی @Mind_Cognitive 🟢 نوروساینس پزشکی @Mind_Medical 🔴 نوروساینس محاسباتی @Mind_Computational 🟣 فیزیک نظری و کیهان‌شناسی @Mind_Physics 🔵 فلسفه @Mind_Philosophy ⚪️ کانال اصلی مایند @MindResearchCenter

چرا افلاطون ما را بیچاره کرد؟ (۲۵ قرن بقای جنون یک نابغه)

شاید یکی از بزرگ‌ترین بدبیاری‌های بشر این بود که مردی فوق‌العاده باهوش حدود ۲۴۰۰ سال پیش در آتن، ایده‌‌هایی ساخت آنقدر دلچسب و وسوسه‌کننده که تقریبا تمام تمدن بشر را از غرب به شرق و از شرق به غرب در بر گرفت. آن مرد افلاطون بود. مردی که اگر کمی سختگیرانه‌‌تر قضاوتش کنیم، شاید مقصر بخشی از اضطراب‌های وجودی، کمال‌گرایی‌های بیمارگونه، احساس ناکافی‌بودن و حتی نفرت پنهان انسان‌ها از بدن و زندگی باشد...

این یادداشت را در کانال دپارتمان «فلسفه» مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Philosophy

@MindResearchCenter

-----------------------------------

چرا افلاطون ما را بیچاره کرد؟ (۲۵ قرن بقای جنون یک نابغه)

شاید یکی از بزرگ‌ترین بدبیاری‌های بشر این بود که مردی فوق‌العاده باهوش حدود ۲۴۰۰ سال پیش در آتن، ایده‌‌هایی ساخت آنقدر دلچسب و وسوسه‌کننده که تقریبا تمام تمدن بشر را از غرب به شرق و از شرق به غرب در بر گرفت. آن مرد افلاطون بود. مردی که اگر کمی سختگیرانه‌‌تر قضاوتش کنیم، شاید مقصر بخشی از اضطراب‌های وجودی، کمال‌گرایی‌های بیمارگونه، احساس ناکافی‌بودن و حتی نفرت پنهان انسان‌ها از بدن و زندگی باشد...

این یادداشت را در کانال دپارتمان «فلسفه» مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Philosophy

@MindResearchCenter

-----------------------------------

«رودخانه‌ای که احتمالاً از ابتدا وجود نداشت» در گذر سالیان دراز، درک ما از زمان، میراثی است که از اجدادمان به ما به ارث رسیده‌است. ما عادت کرده‌ایم زمان را مانند رودخانه‌ای ببینیم که از گذشته به آینده می‌گذرد. این استعاره چنان در زیستن ما ریشه دوانده که آن را با خودِ واقعیت اشتباه می‌گیریم. اما شاید برایتان جالب باشد که فیزیک، قرن پیش، این رودخانه را تا مرز نابودی به تلاطم واداشت. در نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین، «زمان» به‌تنهایی وجود ندارد. تنها چیزی که هست، فضا-زمان است: ساختاری چهاربعدی که تمام رخدادهای جهان (از تولد یک ستاره تا ضربان قلبی که هم‌اکنون تپید) بر صفحه‌ی آن ثبت شده‌اند، یکجا و همزمان. گذشته و آینده می‌توانند به اندازه‌ی «اینجا» و «آنجا» واقعی‌ باشند و شاید تنها تفاوت آن‌ها، جهتِ نگاهِ محدود ذهن ماست. اما اینجاست که معمای حقیقی آغاز می‌شود: اگر فضا-زمان یک بلوک ایستاست، پس چرا ذهن ما اصرار دارد که در آن «سفر» کند؟ متن کامل را در کانال دپارتمان «فیزیک نظری» مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Physics

@MindResearchCenter

-----------------------------------

«رودخانه‌ای که احتمالاً از ابتدا وجود نداشت» در گذر سالیان دراز، درک ما از زمان، میراثی است که از اجدادمان به ما به ارث رسیده‌است. ما عادت کرده‌ایم زمان را مانند رودخانه‌ای ببینیم که از گذشته به آینده می‌گذرد. این استعاره چنان در زیستن ما ریشه دوانده که آن را با خودِ واقعیت اشتباه می‌گیریم. اما شاید برایتان جالب باشد که فیزیک، قرن پیش، این رودخانه را تا مرز نابودی به تلاطم واداشت. در نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین، «زمان» به‌تنهایی وجود ندارد. تنها چیزی که هست، فضا-زمان است: ساختاری چهاربعدی که تمام رخدادهای جهان (از تولد یک ستاره تا ضربان قلبی که هم‌اکنون تپید) بر صفحه‌ی آن ثبت شده‌اند، یکجا و همزمان. گذشته و آینده می‌توانند به اندازه‌ی «اینجا» و «آنجا» واقعی‌ باشند و شاید تنها تفاوت آن‌ها، جهتِ نگاهِ محدود ذهن ماست. اما اینجاست که معمای حقیقی آغاز می‌شود: اگر فضا-زمان یک بلوک ایستاست، پس چرا ذهن ما اصرار دارد که در آن «سفر» کند؟ متن کامل را در کانال دپارتمان «فیزیک نظری» مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Physics

@MindResearchCenter

-----------------------------------

تفاوت دیپ‌لرنینگ و یادگیری بیولوژیک در خصوص یادگیری، مغز انسان و شبکه‌های عصبی مصنوعی ظاهرا از یک ایده‌ی مشترک استفاده می‌کنند؛ تغییر ارتباطات بر اساس تجربه. با این حال پشت این شباهت ظاهری، دو جهان کاملا متفاوت وجود دارد. این مطلب را در کانال دپارتمان «نوروساینس محاسباتی» مایند بخوانید

نکته: برخلاف سایر دپارتمان‌های مایند، تمامی مطالب کانال Computational Neuroscience از صفر تا صد توسط مدل‌های زبانی هوش مصنوعی ایده‌پردازی، تصمیم‌گیری و نوشته می‌شوند. تلاش ما بر این است که کمترین جهت‌دهی فکری و مداخله در روند کار مدل‌ها انجام شود تا اجازه بدهیم خود هوش مصنوعی، بی‌واسطه درباره‌ی مبانی پشتش با ما صحبت کند.

----------------------------------

@Mind_Computational

@MindResearchCenter

----------------------------------

«روایتی از حبس مغز در قالب بدن» همه‌چیز از یک صبح معمولی شروع شد. سرگیجه‌ی شدید ناگهانی، تاری دید و ضعف در اندام‌ها یکی‌یکی نمایان شدند. تنها چند دقیقه طول کشید تا توانایی صحبت کردنش را نیز از دست داد. قضیه تا جایی ادامه یافت که وقتی به اورژانس رسید، بدنش تقریباً هیچ واکنشی نداشت. پس از رسیدگی‌ها و مراقبت‌های اولیه، پزشکان تصور می‌کردند سطح هوشیاری او کاهش پیدا کرده است؛ چون هیچ پاسخ مشخصی از خود نشان نمی‌داد. اما اتفاقات عجیبی در حال وقوع بود که تا ساعاتی بعد رفته‌رفته نمایان شدند... متن کامل را در کانال دپارتمان «نوروساینس پزشکی» مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Medical

@MindResearchCenter

-----------------------------------

«روایتی از حبس مغز در قالب بدن» همه‌چیز از یک صبح معمولی شروع شد. سرگیجه‌ی شدید ناگهانی، تاری دید و ضعف در اندام‌ها یکی‌یکی نمایان شدند. تنها چند دقیقه طول کشید تا توانایی صحبت کردنش را نیز از دست داد. قضیه تا جایی ادامه یافت که وقتی به اورژانس رسید، بدنش تقریباً هیچ واکنشی نداشت. پس از رسیدگی‌ها و مراقبت‌های اولیه، پزشکان تصور می‌کردند سطح هوشیاری او کاهش پیدا کرده است؛ چون هیچ پاسخ مشخصی از خود نشان نمی‌داد. اما اتفاقات عجیبی در حال وقوع بود که تا ساعاتی بعد رفته‌رفته نمایان شدند... متن کامل را در کانال دپارتمان «نوروساینس پزشکی» مایند بخوانید -----------------------------------

@Mind_Medical

@MindResearchCenter

-----------------------------------